Κήρυγμα Κυριακῆς κα’ ἐπιστολῶν* (25.10.2026)

Ὁ Χριστός καί ὁ νόμος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    «Ἀδελφοί», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ἐπειδή γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν δικαιώνεται ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου, παρά μόνο μέσῳ τῆς πίστεως στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Χριστό Ἰησοῦ, γιά νά δικαιωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στόν Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου· διότι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ κανένας ἄνθρωπος». Τό δίλημμα ἄν πρέπει νά ἐφαρμόζεται ὁ Μωσαϊκός νόμος ἤ ὄχι, εἶχε τεθεῖ ἀπό κάποιους ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθεῖ ἔριδα στήν ἐκκλησία τῆς Γαλατίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐξηγεῖ ὅτι ἄν πρέπει νά τηρηθεῖ ἔστω καί μία διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, τότε θά πρέπει νά τηρηθοῦν ὅλες· ἄν πάλι δέν τηρηθεῖ μία, αὐτό συνιστᾶ παράβαση τοῦ νόμου. Ὅμως, τά ἔργα τοῦ νόμου δέν δικαιώνουν τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔλυσε τούς ἀνθρώπους ἀπό τά δεσμά τοῦ νόμου καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν καταδίκη πού προκαλοῦσε ἡ μή τήρησή του. 

Κήρυγμα ἑορτῆς ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ* (18.10.2026)

Ἡ συμπεριφορά τῶν χριστιανῶν

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος συνέγραψε τό ὁμώνυμο Εὐαγγέλιο καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.  Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού νωρίτερα ἀκούσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μᾶς προτρέπει τά ἑξῆς: «Ἀδελφοί, νά συμπεριφέρεστε μέ σοφία πρός τούς ἔξω, ἀξιοποιῶντας τήν εὐκαιρία. Ὁ λόγος σας νά εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μέ ἁλάτι, νά γνωρίζετε  πῶς πρέπει νά ἀπαντᾶτε στόν καθένα». Αὐτό ἔπραξε καί ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἀφοῦ ἀξιοποίησε τήν γνωριμία του μέ τόν «κράτιστο» Θεόφιλο, πιθανότατα ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο τῆς ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρθηκε προφανῶς νά μάθει γιά τήν πίστη στόν Χριστό, κι ἔτσι συνέγραψε καί τοῦ ἀπηύθυνε αὐτά τά δύο βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Κήρυγμα Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου* (11.10.2026)

Ἡ πίστη καί ἡ αἵρεση

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἕβδομης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία διατυπώθηκε μέ σαφήνεια ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν τιμή καί προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Στήν ἀποστολική περικοπή πού ἀκούσαμε νωρίτερα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος νουθετεῖ τόν μαθητή του Τίτο, τόν πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Κρήτης, καί τοῦ λέει: «Παιδί μου Τίτε, ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἀξιόπιστος· καί θέλω νά σέ διαβεβαιώσω γιά αὐτά, ὥστε ἐκεῖνοι πού ἔχουν πιστέψει στόν Θεό νά φροντίζουν νά πρωτοστατοῦν στά καλά ἔργα. Αὐτά εἶναι τά καλά καί ὠφέλιμα γιά τούς ἀνθρώπους. Τίς ἀνόητες ὅμως συζητήσεις καί τίς γενεαλογίες καί τίς ἔριδες καί τίς μάχες γιά τόν νόμο νά τίς ἀποφεύγεις· διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καί μάταιες. Τόν αἱρετικό ἄνθρωπο, ἀφοῦ τόν νουθετήσεις μία καί δύο φορές, νά τόν ἀποφεύγεις, γνωρίζοντας ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει ξεστρατίσει καί ἁμαρτάνει, καί καταδικάζει ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του».

Κήρυγμα Κυριακῆς ιη’ ἐπιστολῶν* (4.10.2026)

Οἱ καρποί τῆς φιλανθρωπίας

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

    Στήν σημερινή ἀποστολική περικοπή, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς μιλᾶ γιά τήν φιλανθρωπία, καί τήν παρομοιάζει σάν τόν σπόρο τοῦ σιταριοῦ. «Ἐκεῖνος πού σπέρνει μέ τσιγκουνιά», μᾶς λέει, «μέ τσιγκουνιά καί θά θερίσει, καί ὅποιος σπέρνει ἁπλόχερα, ἁπλόχερα καί θά θερίσει. Ὁ καθένας ἄς δίνει σύμφωνα μέ τήν προαίρεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι ἀπό λύπη ἤ ἀπό ἀνάγκη· γιατί ὁ Θεός ἀγαπᾶ αὐτόν πού δίνει μέ χαρά». Πολλές φορές ἔχει τύχει νά μᾶς ζητήσει κάποιος κάποια βοήθεια ἤ ἐλεημοσύνη, κι ἐμεῖς ἄλλες φορές ἀδιαφοροῦμε, κι ἄλλες φορές προσφέρουμε κάτι μέ μισή καρδιά. Γιά νά καρποφορήσει ὅμως ὅτι προσφέρουμε, εἶναι ἀνάγκη νά γίνεται μέ χαρά, ἀπό φιλανθρωπία, δηλαδή ἀπό ἀγάπη πρός τόν πλησίον.

Κήρυγμα Κυριακῆς ιζ’ ἐπιστολῶν* (27.9.2026)

Ὁ ναός τοῦ Θεοῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, παατῆστε ἐδῶ)

     «Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθώς εἶπε ὁ Θεός ὅτι: “Θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω μαζί τους, καί θά εἶμαι ὁ Θεός τους καί αὐτοί θά εἶναι ὁ λαός μου”. Γι᾿ αὐτό, “βγεῖτε ἀπό ἀνάμεσά τους καί ἀποχωριστεῖτε”, λέγει ὁ Κύριος, “καί μήν ἀγγίζετε τίποτα ἀκάθαρτο· καί ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ, καί θά εἶμαι γιά σᾶς Πατέρας, καί σεῖς θά εἶστε γιά ἐμένα γιοί καί θυγατέρες”, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτορας. Ἔχοντας λοιπὸν αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, πραγματοποιῶντας πλήρως τήν ἁγιωσύνη μέ φόβο Θεοῦ».

Κήρυγμα Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν* (20.9.2026)

Ὁ νόμος καί ἡ πίστη

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

     Κατά τήν σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ὁποία ἕπεται τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει τρία σημαντικά σημεῖα  τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, λέγοντας: «Ἐγώ διά τοῦ νόμου ἔχω πεθάνει γιά τόν νόμο, ὥστε νά ζήσω γιά τόν Θεό. Ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό· καί δέν ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Μᾶς λέει, πρῶτον, ὅτι ἔχει πεθάνει γιά τόν Μωσαϊκό νόμο· δεύτερο, ὅτι ἔχει σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί, τρίτο ὅτι μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός. Ἄς τά δοῦμε μέ τή σειρά.

Κήρυγμα ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ* (14.9.2026)

Ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

 

    Τιμᾶ καί ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀδελφοί χριστιανοί, τήν ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 335 μ.Χ., ὅταν ὁ Πατριάρχης Μακάριος ὕψωσε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ μπροστά στούς πιστούς, κατά τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στήν Ἱερουσαλήμ. Εἶχε προηγηθεῖ τό 326 ἡ εὕρεση τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ παναγίου Τάφου ἀπό τήν ἁγία Ἑλένη, ἡ ὁποία ἐν συνεχείᾳ μερίμνησε γιά τήν ἀνέγερση τοῦ ναοῦ. Ἔκτοτε, κάθε χρόνο ὑψώνουμε τόν τίμιο Σταυρό στό μέσον τῶν ναῶν καί τόν προσκυνοῦμε, γιατί μέ αὐτόν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νίκησε τόν θάνατο καί προσέφερε τό σῶμα του καί τό αἷμα του τροφή τῶν πιστῶν εἰς τό διηνεκές, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».

Κήρυγμα Κυριακῆς πρό τῆς Ὑψώσεως* (13.9.2026)

Τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ

 (Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ) 

    Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει μία ἠχηρή διακήρυξη: «Γιά μένα», λέει, «δέν εἶναι δυνατόν νά καυχῶμαι παρά μόνο γιά τόν σταυρό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος σταυρώθηκε γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο». Εἶχε προηγουμένως δώσει τίς κατάλληλες ἀπαντήσεις στούς χριστιανούς ἐκείνους πού προέρχονταν ἀπό τούς ἰουδαίους, καί καυχῶνταν ἐπειδή εἶχαν περιτμηθεῖ σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο. Αὐτό πλέον πού διαχωρίζει τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς λοιπούς ἀνθρώπους, δέν εἶναι ἡ περιτομή ἀλλά ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.

Κήρυγμα Κυριακῆς ιδ’ ἐπιστολῶν* (6.9.2026)

Ὁ ἀρραβῶνας τοῦ Πνεύματος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

«Ἀδελφοί, ἐκεῖνος πού μᾶς στερεώνει μαζί μέ ἐσᾶς στόν Χριστό καί μᾶς ἔχρισε εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐσφράγισε καί ἔδωσε μέσα στίς καρδιές μας τόν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Μέ τήν φράση αὐτή ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνοψίζει, ἀδελφοί χριστιανοί, τό περιεχόμενο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί ὑπενθυμίζοντας τά παρελθόντα, μᾶς βεβαιώνει γιά τά μέλλοντα. Καί πάλι, δέν μᾶς βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ἀλλά ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δέν μᾶς ἄφησε στήν ἄγνοια τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά εὐδόκησε νά σαρκωθεῖ ὁ μονογενής του Υἱός, νά κηρύξει, νά σταυρωθεῖ, νά ἀναστηθεῖ καί νά μᾶς στερεώνει ἐν Χριστῷ.

Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει

{ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ἄν καί κατά κανόνα δέν φιλοξενοῦμε κείμενα τρίτων, τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ κέντρισε τήν προσοχή μας μέ τήν ἁπλότητα καί τήν εὐθύτητα πού τό διακρίνει, ἰδιαιτέρως ἐπειδή δέν εἶναι γραμμένο ἀπό κληρικό ἤ θεολόγο. Εὐχαριστοῦμε τόν συγγραφέα γιά τήν εὐγενική ἄδεια τῆς ἀναπαραγωγῆς.]

Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει

Μανώλης Κοττάκης Δεκ 25, 2025

Διανύουμε μία περίοδο τοῦ χρόνου πού ἐκπαιδεύουμε τούς ἑαυτούς μας στό ὄνειρο, στήν φιλοδοξία, στήν ἐλπίδα, στήν προοπτική ὅτι τά πράγματα θά ἀλλάξουν. Πώς ὅ,τι μᾶς ἐνοχλεῖ θά τό ἀφήσουμε πίσω μας μαζί μέ τήν χρονιά πού φεύγει. Ἀπό συνήθεια ὅλα αὐτά. Συνήθως διαψευδόμαστε, μᾶς προκαλεῖ ἔκπληξη ὅταν ἐπιβεβαιωνόμαστε. Μά τό μέγα θέμα τῆς περιόδου αὐτῆς εἶναι πώς εἶναι ἄδειες οἱ ψυχές μας καί μετά πώς εἶναι ἄδειες οἱ τσέπες.

Φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὁ ὁποῖος εἶναι δομημένος πάνω στήν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καί στήν ἐπικράτηση τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ, ἀλλά τόσα χρόνια καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτός ὁ κόσμος, ὁ κόσμος τοῦ ὀρθοῦ λόγου πού βασίζεται μόνο στά διδάγματα τῆς ἐπιστήμης, κατέστησε τόν ἄνθρωπο ἀνυπόληπτη ὕπαρξη. Σκύβαλο ἀλαλάζον, παρηκμασμένο, διεφθαρμένο, τεμπέλικο, ἕτοιμο νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν εὐφυΐα του γιά χάρη κάποιας μηχανῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

«ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν» (Ἡσ. α', 3)

Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Μηνολόγιον τοῦ Βασιλείου (11ος αἰ.)

«Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Σπήλαιον καὶ ἔσω εἰς τὸ δεξιόν μέρος ἡ Θεοτόκος γονατιστὴ καὶ βάνουσα τὸν Χριστὸν ὡς βρέφος σπαργανωμένον μέσα εἰς τὴν φάτνην, καὶ ἀριστερὰ ὁ Ἰωσὴφ γονατισμένος, ἔχων τὰ χέρια σταυρωμένα ἐμπρὸς στὸ στῆθος του· καὶ ὄπισθεν τῆς φάτνης ἕνα βοΐδιον καὶ ἕνα ἄλογον, βλέποντα πρὸς τὸν Χριστόν· καὶ ἔξωθεν τοῦ σπηλαίου πρόβατα καὶ ποιμένες, ὁ ἕνας λαλῶν αὐλόν καὶ ἕτεροι βλέποντες ἄνω μετά φόβου· καὶ ἐπάνωθεν αὐτῶν εἷς ἄγγελος εὐλογῶν αὐτούς· καὶ ἀπό τὸ ἄλλο μέρος οἱ μάγοι μετὰ βασιλικῆς στολῆς καθήμενοι ἐπάνω εἰς ἄλογα καὶ δεικνύοντες ἀλλήλοις τὸν ἀστέρα· καὶ ἐπάνωθεν τοῦ σπηλαίου πλῆθος ἀγγέλων μέσα εἰς νέφαλα (sic), βαστάζοντες χαρτὶ μὲ αὐτὰ τὰ γράμματα· "Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη· ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία". Καὶ ἐπάνωθεν εἰς τό μέσον αὐτῶν ὁ ἀστήρ, ἔχων ἀκτῖνα μεγάλην κατερχομένην ἕως τῆς κεφαλῆς τοῦ Χριστοῦ (Λουκ. β', 6. Ματθ. β',25)»1.

«ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν»[1]

 

«Μέσα σέ τούτη τήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος πού ζοῦμε, ὧρες - ὧρες  φανερώνεται καθαρά στόν ἄνθρωπο πού ζεῖ μέσα στήν κοινωνία, ἡ σκληρή ὄψη της καί παγώνει ἡ καρδιά του. ... Ἄχ! Πουθενά δέν ὑπάρχει ἀγάπη. Ὅλα τἄχει σκεπασμένα μέ τά μαῦρα καί φαρμακερά φτερά της ἡ νυχτερίδα πού λέγεται κακία. Σπίτια, μαγαζιά, δρόμοι, συγγένειες, φιλίες, αἰσθήματα, ὅλα εἶναι μολεμένα ἀπό τήν κακία. Δίκες, καυγάδες, ἔχθρητες, πεῖσμα, φθόνος. Κακία! Κακία! Ἀπονιά ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, σκληρότητα, ἀδιαφορία τοῦ ἑνός γιά τόν ἄλλον, κι ἄς λένε ὁλοένα πώς εἶναι ἀδέρφια.»[2]

Η σκηνή του Λόγου

Η κατάθεσις της τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου (31 Αυγούστου)
Εβρ. θ΄, 1-7

    Η αγία μας Εκκλησία εορτάζει σήμερα, αδελφοί χριστιανοί, την κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου στον ναό που είχε ανεγερθεί προς τιμήν της στην συνοικία Χαλκοπρατεία της Κωνσταντινουπόλεως. Το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής, το οποίο ακούσαμε νωρίτερα, αναφέρεται στην Σκηνή του Μαρτυρίου, η οποία αποτελεί προτύπωση της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπως θα δούμε στην συνέχεια. Η Σκηνή του Μαρτυρίου, μάς λέει ο απόστολος Παύλος, ήταν διπλή· η πρώτη σκηνή, στην οποία ήταν τοποθετημένα η επτάφωτη λυχνία και η τράπεζα και η πρόθεση που προσέφεραν τους άρτους, ονομάζονταν «Άγια». Στη συνέχεια ήταν το καταπέτασμα και μετά από αυτό η δεύτερη σκηνή, τα «Άγια των Αγίων», όπου ήταν τοποθετημένα το χρυσό θυμιατήριο και η Κιβωτός της Διαθήκης, ολόγυρα επενδυμένη με χρυσό, μέσα στην οποία φυλάσσονταν οι πλάκες με τις Δέκα Εντολές, η ράβδος του Ααρών που είχε βλαστήσει και μία χρυσή στάμνα που περιείχε μάνα, ενώ στο πάνω μέρος την επεσκίαζαν δύο ολόχρυσα χερουβείμ. Και στην μεν πρώτη σκηνή εισέρχονταν πάντοτε οι ιερείς και επιτελούσαν την λατρεία του Θεού, ενώ στην δεύτερη εισέρχονταν μία φορά τον χρόνο μόνο ο αρχιερέας, αφού πρώτα είχε θυσιάσει κάποια ζώα, προσφέροντας το αίμα τους ως εξαγνισμό δικό του αλλά και του λαού.

Μιμητές των αποστόλων

Κυριακή ι' Εβδομάδος
Α΄ Κορ. δ΄, 9-16

Σήμερα, αδελφοί χριστιανοί, μάς παρακινεί ο απόστολος Παύλος να τόν μιμηθούμε. «Εμάς τους αποστόλους» λέει, «ο Θεός μάς ανέδειξε εσχάτους, σαν να έχουμε καταδικαστεί σε θάνατο, γιατί έχουμε γίνει θέαμα στον κόσμο και για τους ανθρώπους και για τους αγγέλους. Εμείς λογιζόμαστε ανόητοι για τον Χριστό, εσείς όμως φρόνιμοι· εμείς ασθενείς, σείς όμως ισχυροί· εσείς ένδοξοι, εμείς όμως άτιμοι. Μέχρι τώρα πεινάμε και διψάμε και είμαστε γυμνοί, μάς χαστουκίζουν, μετακινούμαστε από τόπο σε τόπο και κοπιάζουμε χειρωνακτικά στην δική μας εργασία. Ενώ μάς βρίζουν, ευλογούμε· μάς καταδιώκουν και υπομένουμε· μάς συκοφαντούν και παρακαλούμε γιʼ αυτούς. Έχουμε γίνει σαν τα αποβράσματα του κόσμου, σκουπίδια για όλους, μέχρι τώρα. Δεν τα γράφω αυτά για να σάς επιπλήξω, αλλά σάς νουθετώ σαν παιδιά μου αγαπημένα· επειδή, ακόμα κι αν έχετε χιλιάδες παιδαγωγούς εν Χριστώ, όμως δεν έχετε πολλούς πατέρες· γιατί εγώ σάς γέννησα εν Χριστώ δια του Ευαγγελίου. Σάς παρακαλώ, λοιπόν, να με μιμηθείτε».

Σύγχρονες ποιμαντικές προκλήσεις

 Σύγχρονες ποιμαντικές προκλήσεις

(Εἰσήγηση στήν ἱερατική σύναξη τῆς Ἱ. Μ. Κερκύρας, τήν 5.3.2024)

    Στήν ἐποχή μας ἐμφανίζονται διάφορες συνθῆκες καί καταστάσεις, οἱ ὁποῖες  ἀφʼ  ἑνός μέν ἦταν ἀδιανόητες σέ παλαιότερες ἐποχές, καί ἀφʼ  ἑτέρου χρήζουν ἰδιαίτερης ἀντιμετώπισης σέ κοινωνικό, πρακτικό καί ποιμαντικό ἐπίπεδο, τό ὁποῖο καί μᾶς ἀφορᾶ. Δέν ἀπέχει μάλιστα πολύ ἡ ἐποχή, πού μέ κυβερνητική ἀπόφαση, οἱ ἐκκλησίες ἔμειναν κλειστές καί ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἀλειτούργητος ἐπί μακρόν. Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν σήμερα τόσο οἱ κοινωνίες, ὅσο καί οἱ ἄνθρωποι ξεχωριστά, εἶναι πολλά καί ὅπως φαίνεται, δυσεπίλυτα. Ὅλα ὅμως αὐτά τά ἀτομικά καί τά κοινωνικά προβλήματα, ἄν παρατηρήσουμε καλά, θά διαπιστώσουμε ὅτι εἴτε εἶναι ἀμιγῶς πνευματικά, εἴτε ἔχουν πνευματικά αἴτια. Καλούμαστε, ἑπομένως, ὡς ποιμένες τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τοῦ Θεοῦ, νά ἐνσκήψουμε στά προβλήματα αὐτά, νά σταλάξουμε στίς πληγές τῶν ἀνθρώπων τό βάλσαμο τοῦ θείου ἐλέους καί νά περιδέσουμε τίς πληγές τους μέ τόν λόγο τῆς Ἀληθείας. Καί ἐάν οἱ σειρῆνες τῆς ἐποχῆς μας ἀπαιτοῦν μονάχα ὑλική στήριξη, γνωρίζουμε πολύ καλά ὅτι «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ' ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4).

Ὥσπερ ὁ χρυσὸς τῇ γῇ μέμικται...

Λευτέρης Βελέτζας: Ορίζοντες (χαρακτικό)

Ὥσπερ ὁ χρυσὸς τῇ γῇ μέμικται͵ εἶτα διϋλιζόμενος ὑπὸ τοῦ ὕδατος φανερὸς γίνεται ἀπὸ τῆς γῆς͵ πάλιν δὲ εἰς χωνευτήριον βάλλεται͵ ἕως οὗ καθαρισθῇ τελείως͵ καὶ τότε λαμβάνει εἰκόνα βασιλέως καὶ εἰς ἐμπορίαν ἀπέρχεται καὶ εἰς θησαυροὺς βασιλικοὺς ἀποτίθεται· πρὸ δὲ τοῦ διϋλισθῆναι κατεπατεῖτο ὑπὸ τῶν θηρίων͵ οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ ἐν γῇ οὖσα μετὰ τῆς ἁμαρτίας μεμιγμένη ὑπὸ τῶν θηρίων τῶν πονηρῶν πνευμάτων κατεπατεῖτο͵ εἶτα ὑπὸ τοῦ πνεύματος͵ τοῦ οὐρανίου ὕδατος͵ διϋλίζεται καὶ πρῶτον φανεροῦται λαμβάνουσα χάριν καὶ γινώσκει ἑαυτὴν χωριζομένην τῆς κακίας· εἶτα εἰς τὸ χωνευτήριον τῆς δοκιμασίας βάλλεται͵ ἵνα τελείως καθαρισθῇ ἀπὸ παντὸς ῥύπου͵ καὶ οὕτως εἰκόνα βασιλέως οὐρανίου λαμβάνει καὶ μορφοῦται Χριστὸς ἐν αὐτῇ καὶ τότε καθαρὰ γενομένη εὔχρηστός ἐστι τῷ δεσπότῃ καὶ εἰς τοὺς βασιλικοὺς θησαυροὺς ἀποτίθεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. 

Ἅγ. Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

Χριστούγεννα

 

Ὁ «θρησκευτικός» ὅρκος εἶναι πολιτικός

    Ἡ πρόταση γιά τήν κατάργηση τοῦ «θρησκευτικοῦ» ὅρκου, κάθε φορά πού τίθεται ἐπί τάπητος ἡ ἀναθεώρηση κάποιων ἄρθρων τοῦ Συντάγματος, ἐπανέρχεται ἀπό διάφορους κύκλους μέ διαφορετικά, κατά περίπτωση, πολιτικά ἤ ἰδεολογικά κίνητρα καί αἰτιάσεις. Τά πρῶτα, βεβαίως, δέν εἶναι πάντοτε εὐδιάκριτα, μέ ἀποτέλεσμα νά καθίσταται εὔκολη ἡ παρερμηνεία ἀκόμα καί τῶν πλέον ἀγαθῶν προθέσεων· οἱ λόγοι ὅμως πού ἐπικαλοῦνται εἶναι πασίδηλοι καί ἐφ' ὅσον τίθενται, καθίστανται αὐτομάτως ἀντικείμενο συζητήσεως καί κριτικῆς, μέ βάση τήν λογική καί τά κατά περίπτωση δεδομένα. Καί τά ἐπιχειρήματα πού προτάσσονται σέ αὐτή τήν καθ’ ὅλα πολιτική συζήτηση, διακρίνονται σέ τρεῖς ὁμάδες: σέ θεολογικά, μέ ἀφετηρία τήν σχετική ἀπαγόρευση τοῦ Εὐαγγελίου· σέ ἱστορικά, ἐπειδή «τόν ἐπέβαλαν οἱ Βαυαροί»· καί σέ πολιτικά, ἐπειδή εἶναι ἀνάγκη νά προστατέψουμε τό οὐδετερόθρησκο κράτος καί νά προχωρήσουμε σέ διαχωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Μ. Βασιλείου: Ὁμιλία ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι αἴτιος τῶν κακῶν

 

Εἰσαγωγή, ἀπόδοση στήν Νεοελληνική, σχόλια:

ἀρχιμ. Χερουβείμ Βελέτζας

Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ. Μ. Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων

Κάθε φορά πού συμβαίνει κάποια φυσική ἤ μή καταστροφή, ἡ ὁποία μάλιστα ἐπιφέρει τόν θάνατο σέ πολλές ἀνθρώπινες ζωές, στόν νοῦ καί στά χείλη πολλῶν (πιστῶν εἴτε ὄχι) ἀνέρχεται τό ἐρώτημα: Γιατί συνέβη αὐτή ἡ συμφορά; γιατί ὁ Θεός ἐπέτρεψε τοῦτο τό κακό; γιατί, ὡς παντοδύναμος, δέν τό ἀπέτρεψε; γιά ποῖον λόγο ἀφήνει νά χάνονται τόσες ἀνθρώπινες ζωές; εἶναι, τελικά, πρόξενος κακῶν ὁ Θεός; Ἰδιαιτέρως δέ στήν ἐποχή μας, ἡ ὁποία ἔχει θεοποιήσει τήν ἐπιστήμη, τήν τεχνολογία, τόν «ὀρθό λόγο», τό ἐγώ ἑνός ἑκάστου καί τίς γήινες ἐπιθυμίες του (γι' αὐτό καί οἱ περισσότεροι κομπάζουν γιά τά ὑλικά ἀγαθά πού ἀπολαμβάνουν καί εὔκολα κατηγοροῦν τούς πάντες πλήν αὐτῶν τῶν ἰδίων γιά ὅλα τά κακά τοῦ κόσμου), κατά κανόνα παραθεωρεῖται ἡ πνευματική διάσταση τῶν πραγμάτων εἴτε σέ φιλοσοφικό εἴτε σέ θεολογικό ἐπίπεδο· μέ ἀποτέλεσμα νά ἀπορρίπτεται ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ ἤ, στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων, νά θεωρεῖται ὁ Θεός ὡς ὑπηρέτης τῆς ἀτομικῆς ἄνεσης καί τῆς ἐν γένει εὐδαιμονίας, κατά τίς ἐπιθυμίες τοῦ καθενός. Μέ αὐτές τίς συνθῆκες, οἱ ἀνθρώπινες συμφορές, πόλεμοι, σεισμοί, πεῖνες κλπ, ἀποτελοῦν γιά τούς πολλούς ἀπόδειξη ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός· ἡ ἀλήθεια, ὡστόσο, εἶναι ὅτι ἡ αἰτίαση αὐτή ἀποτελεῖ τήν ἀφορμή τῆς ἀπιστίας τους, ἡ αἰτία εἶναι ἐσωτερική καί βαθύτερη.

Ὁ Λόγος (με´) Εἰς τό ἅγιον Πάσχα, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου*

Ἀπό τίς σωζόμενες ὁμιλίες τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἡ πρώτη1 καί ἡ τεσσαρακοστή πέμπτη2 εἶναι ἀφιερωμένες στήν ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἄν καί ἡ πρώτη εἶναι ἀρκετά σύντομη, ἐν τούτοις μαζί μέ τήν τελευταία καί πολύ ἐκτενέστερη, τήν ὁποία θά μελετήσουμε στήν συνέχεια, ἀποτελοῦν ἐξαιρετικά παραδείγματα ἐκκλησιαστικῆς ρητορικῆς, μάθημα ὀρθοδόξου θεολογίας, σημεῖο ἀναφορᾶς τῶν μεταγενεστέρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί πηγή ἔμπνευσης τῶν ὑμνογράφων, μέ κορυφαῖο τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό. Εἰδικότερα, ὁ κανόνας ἀλλά καί διάφοροι ἄλλοι ὕμνοι τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, περιέχουν ὁλόκληρες φράσεις ἀπό τούς λόγους αὐτούς, ἐλάχιστα προσαρμοσμένες στίς ἀνάγκες τοῦ ποιητικοῦ λόγου. Γιά παράδειγμα, ἡ ἀρχή τοῦ πρώτου λόγου, «Ἀναστάσεως ἡμέρα͵ καὶ ἡ ἀρχὴ δεξιὰ, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα· εἴπωμεν͵, ἀδελφοὶ, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, μὴ ὅτι τοῖς δι΄ ἀγάπην τι πεποιηκόσιν͵ ἢ πεπονθόσι· συγχωρήσωμεν πάντα τῇ ἀναστάσει», ἀναπαράγεται σχεδόν αὐτολεξί στό δοξαστικό τῶν Αἴνων3· καί ἡ φράση, «Χθὲς συνεσταυρούμην Χριστῷ, σήμερον συνδοξάζομαι· χθὲς συνενεκρούμην, συζωοποιοῦμαι σήμερον· χθὲς συνεθαπτόμην, σήμερον συνεγείρομαι», συναντᾶται σ’ ἕνα ἀπό τά τροπάρια τῆς γ’ ὡδῆς4.