Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ταξιαρχῶν* (8.11.2026)

Ὁ λόγος τῶν ἀγγέλων καί ὁ λόγος τοῦ Κυρίου

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τούς ἁγίους Ἀρχαγγέλους Μιχαήλ καί Γαβριήλ, καί ὅλες τίς οὐράνιες δυνάμεις, δηλαδή τον πνευματικό κόσμο πού ὁ Θεός ἔκτισε πρίν ἀπό τήν δημιουργία τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Τούς τιμοῦμε γιατί διαρκῶς ἀτενίζουν τό ἄρρητο φῶς τῆς θεότητος, κυκλώνουν τόν Θεό καί Τόν δοξολογοῦν ψάλλοντας: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ», σύμφωνα μέ τό ὅραμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα [1]. Σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οὐράνιες δυνάμεις διαιροῦνται σέ ἐννέα τάγματα: Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι, Θρόνοι, Κυριότητες, Ἀρχές, Ἐξουσίες, Δυνάμεις, Χερουβείμ καί Σεραφείμ. Καί στούς μέν Ἀγγέλους ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός τήν προστασία τῆς δημιουργίας, καί ἔχει ὁρίσει ἕναν φύλακα γιά κάθε ἄνθρωπο, ἐνῶ στούς Ἀρχαγγέλους, καί συνήθως στόν Μιχαήλ καί τόν Γαβριήλ, πολλές φορές ἔχει ἔχει ἀναθέσει, τόσο στήν Παλαιά ὅσο καί στήν Καινή Διαθήκη, νά μεταφέρουν σέ συγκεκριμένους ἀνθρώπους κάποιο μήνυμα ἥ κάποια παραγγελία.

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων* (1.11.2026)

Τό μεγαλύτερο χάρισμα

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησίας ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ. Κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία, ἀπὸ εὐσεβῆ μητέρα, τὴν Θεοδότη, καὶ ἀπὸ πατέρα εἰδωλολάτρη· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἄλλαξε τὸν βίο του. Ἡ δὲ μητέρα τους, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἀρετή, καί ἀνέθρεψε τὰ παιδιά της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔμαθαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, θεράπευαν ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα, χωρὶς νὰ παίρνουν τίποτε ἀπὸ κανέναν· γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὸν βίο τους ὁσίως καὶ θεαρέστως, ἀναπαύθηκαν ἐν εἰρήνῃ σὲ τόπο ποὺ λεγόταν Φερεμάν, ἀνάμεσα στήν Συρία καί τήν Μεσοποταμία.

Κήρυγμα Κυριακῆς κα’ ἐπιστολῶν* (25.10.2026)

Ὁ Χριστός καί ὁ νόμος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    «Ἀδελφοί», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ἐπειδή γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν δικαιώνεται ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου, παρά μόνο μέσῳ τῆς πίστεως στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Χριστό Ἰησοῦ, γιά νά δικαιωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στόν Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου· διότι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ κανένας ἄνθρωπος». Τό δίλημμα ἄν πρέπει νά ἐφαρμόζεται ὁ Μωσαϊκός νόμος ἤ ὄχι, εἶχε τεθεῖ ἀπό κάποιους ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθεῖ ἔριδα στήν ἐκκλησία τῆς Γαλατίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐξηγεῖ ὅτι ἄν πρέπει νά τηρηθεῖ ἔστω καί μία διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, τότε θά πρέπει νά τηρηθοῦν ὅλες· ἄν πάλι δέν τηρηθεῖ μία, αὐτό συνιστᾶ παράβαση τοῦ νόμου. Ὅμως, τά ἔργα τοῦ νόμου δέν δικαιώνουν τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔλυσε τούς ἀνθρώπους ἀπό τά δεσμά τοῦ νόμου καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν καταδίκη πού προκαλοῦσε ἡ μή τήρησή του. 

Κήρυγμα ἑορτῆς ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ* (18.10.2026)

Ἡ συμπεριφορά τῶν χριστιανῶν

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος συνέγραψε τό ὁμώνυμο Εὐαγγέλιο καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.  Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού νωρίτερα ἀκούσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μᾶς προτρέπει τά ἑξῆς: «Ἀδελφοί, νά συμπεριφέρεστε μέ σοφία πρός τούς ἔξω, ἀξιοποιῶντας τήν εὐκαιρία. Ὁ λόγος σας νά εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μέ ἁλάτι, νά γνωρίζετε  πῶς πρέπει νά ἀπαντᾶτε στόν καθένα». Αὐτό ἔπραξε καί ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἀφοῦ ἀξιοποίησε τήν γνωριμία του μέ τόν «κράτιστο» Θεόφιλο, πιθανότατα ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο τῆς ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρθηκε προφανῶς νά μάθει γιά τήν πίστη στόν Χριστό, κι ἔτσι συνέγραψε καί τοῦ ἀπηύθυνε αὐτά τά δύο βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Κήρυγμα Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου* (11.10.2026)

Ἡ πίστη καί ἡ αἵρεση

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἕβδομης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία διατυπώθηκε μέ σαφήνεια ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν τιμή καί προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Στήν ἀποστολική περικοπή πού ἀκούσαμε νωρίτερα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος νουθετεῖ τόν μαθητή του Τίτο, τόν πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Κρήτης, καί τοῦ λέει: «Παιδί μου Τίτε, ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἀξιόπιστος· καί θέλω νά σέ διαβεβαιώσω γιά αὐτά, ὥστε ἐκεῖνοι πού ἔχουν πιστέψει στόν Θεό νά φροντίζουν νά πρωτοστατοῦν στά καλά ἔργα. Αὐτά εἶναι τά καλά καί ὠφέλιμα γιά τούς ἀνθρώπους. Τίς ἀνόητες ὅμως συζητήσεις καί τίς γενεαλογίες καί τίς ἔριδες καί τίς μάχες γιά τόν νόμο νά τίς ἀποφεύγεις· διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καί μάταιες. Τόν αἱρετικό ἄνθρωπο, ἀφοῦ τόν νουθετήσεις μία καί δύο φορές, νά τόν ἀποφεύγεις, γνωρίζοντας ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει ξεστρατίσει καί ἁμαρτάνει, καί καταδικάζει ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του».

Κήρυγμα Κυριακῆς ιη’ ἐπιστολῶν* (4.10.2026)

Οἱ καρποί τῆς φιλανθρωπίας

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

    Στήν σημερινή ἀποστολική περικοπή, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς μιλᾶ γιά τήν φιλανθρωπία, καί τήν παρομοιάζει σάν τόν σπόρο τοῦ σιταριοῦ. «Ἐκεῖνος πού σπέρνει μέ τσιγκουνιά», μᾶς λέει, «μέ τσιγκουνιά καί θά θερίσει, καί ὅποιος σπέρνει ἁπλόχερα, ἁπλόχερα καί θά θερίσει. Ὁ καθένας ἄς δίνει σύμφωνα μέ τήν προαίρεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι ἀπό λύπη ἤ ἀπό ἀνάγκη· γιατί ὁ Θεός ἀγαπᾶ αὐτόν πού δίνει μέ χαρά». Πολλές φορές ἔχει τύχει νά μᾶς ζητήσει κάποιος κάποια βοήθεια ἤ ἐλεημοσύνη, κι ἐμεῖς ἄλλες φορές ἀδιαφοροῦμε, κι ἄλλες φορές προσφέρουμε κάτι μέ μισή καρδιά. Γιά νά καρποφορήσει ὅμως ὅτι προσφέρουμε, εἶναι ἀνάγκη νά γίνεται μέ χαρά, ἀπό φιλανθρωπία, δηλαδή ἀπό ἀγάπη πρός τόν πλησίον.

Κήρυγμα Κυριακῆς ιζ’ ἐπιστολῶν* (27.9.2026)

Ὁ ναός τοῦ Θεοῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, παατῆστε ἐδῶ)

     «Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθώς εἶπε ὁ Θεός ὅτι: “Θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω μαζί τους, καί θά εἶμαι ὁ Θεός τους καί αὐτοί θά εἶναι ὁ λαός μου”. Γι᾿ αὐτό, “βγεῖτε ἀπό ἀνάμεσά τους καί ἀποχωριστεῖτε”, λέγει ὁ Κύριος, “καί μήν ἀγγίζετε τίποτα ἀκάθαρτο· καί ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ, καί θά εἶμαι γιά σᾶς Πατέρας, καί σεῖς θά εἶστε γιά ἐμένα γιοί καί θυγατέρες”, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτορας. Ἔχοντας λοιπὸν αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, πραγματοποιῶντας πλήρως τήν ἁγιωσύνη μέ φόβο Θεοῦ».

Κήρυγμα Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν* (20.9.2026)

Ὁ νόμος καί ἡ πίστη

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

     Κατά τήν σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ὁποία ἕπεται τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει τρία σημαντικά σημεῖα  τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, λέγοντας: «Ἐγώ διά τοῦ νόμου ἔχω πεθάνει γιά τόν νόμο, ὥστε νά ζήσω γιά τόν Θεό. Ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό· καί δέν ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Μᾶς λέει, πρῶτον, ὅτι ἔχει πεθάνει γιά τόν Μωσαϊκό νόμο· δεύτερο, ὅτι ἔχει σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί, τρίτο ὅτι μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός. Ἄς τά δοῦμε μέ τή σειρά.

Κήρυγμα ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ* (14.9.2026)

Ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

 

    Τιμᾶ καί ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀδελφοί χριστιανοί, τήν ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 335 μ.Χ., ὅταν ὁ Πατριάρχης Μακάριος ὕψωσε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ μπροστά στούς πιστούς, κατά τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στήν Ἱερουσαλήμ. Εἶχε προηγηθεῖ τό 326 ἡ εὕρεση τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ παναγίου Τάφου ἀπό τήν ἁγία Ἑλένη, ἡ ὁποία ἐν συνεχείᾳ μερίμνησε γιά τήν ἀνέγερση τοῦ ναοῦ. Ἔκτοτε, κάθε χρόνο ὑψώνουμε τόν τίμιο Σταυρό στό μέσον τῶν ναῶν καί τόν προσκυνοῦμε, γιατί μέ αὐτόν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νίκησε τόν θάνατο καί προσέφερε τό σῶμα του καί τό αἷμα του τροφή τῶν πιστῶν εἰς τό διηνεκές, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».

Κήρυγμα Κυριακῆς πρό τῆς Ὑψώσεως* (13.9.2026)

Τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ

 (Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ) 

    Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει μία ἠχηρή διακήρυξη: «Γιά μένα», λέει, «δέν εἶναι δυνατόν νά καυχῶμαι παρά μόνο γιά τόν σταυρό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος σταυρώθηκε γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο». Εἶχε προηγουμένως δώσει τίς κατάλληλες ἀπαντήσεις στούς χριστιανούς ἐκείνους πού προέρχονταν ἀπό τούς ἰουδαίους, καί καυχῶνταν ἐπειδή εἶχαν περιτμηθεῖ σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο. Αὐτό πλέον πού διαχωρίζει τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς λοιπούς ἀνθρώπους, δέν εἶναι ἡ περιτομή ἀλλά ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.

Κήρυγμα Κυριακῆς ιδ’ ἐπιστολῶν* (6.9.2026)

Ὁ ἀρραβῶνας τοῦ Πνεύματος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

«Ἀδελφοί, ἐκεῖνος πού μᾶς στερεώνει μαζί μέ ἐσᾶς στόν Χριστό καί μᾶς ἔχρισε εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐσφράγισε καί ἔδωσε μέσα στίς καρδιές μας τόν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Μέ τήν φράση αὐτή ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνοψίζει, ἀδελφοί χριστιανοί, τό περιεχόμενο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί ὑπενθυμίζοντας τά παρελθόντα, μᾶς βεβαιώνει γιά τά μέλλοντα. Καί πάλι, δέν μᾶς βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ἀλλά ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δέν μᾶς ἄφησε στήν ἄγνοια τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά εὐδόκησε νά σαρκωθεῖ ὁ μονογενής του Υἱός, νά κηρύξει, νά σταυρωθεῖ, νά ἀναστηθεῖ καί νά μᾶς στερεώνει ἐν Χριστῷ.

Τα πνεύματα της πονηρίας [Ε’ Ματθαίου] (12.7.2020)

Την περασμένη Κυριακή, αδελφοί χριστιανοί, είδαμε μέσα από την διήγηση του Ευαγγελίου την θεραπεία του παράλυτου δούλου του εκατόνταρχου και διδαχθήκαμε την δύναμη της πίστης και ότι ο θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός έχει την δύναμη να επεμβαίνει στην δημιουργία και να θεραπεύει κάθε σωματική ασθένεια. Σήμερα μάς διδάσκει ότι πέραν του ορατού και αισθητού κόσμου υπάρχει και ο αόρατος, ο πνευματικός κοσμος, τον οποίο επίσης ορίζει και εξουσιάζει, ως Θεός και δημιουργός, «ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων».

Πίστη αδιάκριτος [Δ’ Ματθαίου] (5.7.2020)

Την περασμένη Κυριακή, αδελφοί χριστιανοί, μάς είπε ο Χριστός να μη μεριμνάμε τί θα φάμε ή τί θα πιούμε ή τί θα ντυθούμε, αλλά να ζητούμε πρώτα την βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού, και όλα αυτά θα μάς δοθούν επιπροσθέτως. Γιατί, όπως ο Θεός φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού και για τα άνθη του αγρού, πολύ περισσότερο φροντίζει και προνοεί και για μάς τους ανθρώπους, για το «συναμφότερον» σώματος και ψυχής, σε αντίθεση με εμάς που συχνά στρέφουμε την προσοχή μας μόνο στις βιοτικές μέριμνες. Με το θαύμα της σημερινής περικοπής από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μάς δείχνει ότι ο Θεός μάς φροντίζει όχι μόνο στα βιοτικά αλλά και σε προβλήματα άλυτα για τους ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό, αφού μάς δίδαξε την προς τον Θεό αγάπη, έρχεται να μάς διδάξει και την πίστη προς αυτόν, όπως θα δούμε ευθύς αμέσως.

Το φως του κόσμου [Γ’ Ματθαίου] (28.6.2020)

Τις δύο προηγούμενες Κυριακές, αδελφοί χριστιανοί, μάς δίδαξε ο Χριστός την ιεράρχηση των πραγμάτων και των προσώπων στην ζωή μας, με πρωταρχική την αγάπη προς τον ίδιο, και είδαμε πώς οι πρώτοι από τους αγίους αποστόλους έκαναν πράξη αυτή την προτροπή, αφού εγκατέλειψαν τα πάντα στο κάλεσμά του και τον ακολούθησαν. Με την σημερινή περικοπη του ιερού Ευαγγελίου, η οποία αποτελεί μέρος της επί του όρους ομιλίας, ο Χριστός μάς διδάσκει ότι ο άνθρωπος που είναι προσκολλημένος στα επίγεια αγαθά δεν δύναται να έχει στην ψυχή του τον φωτισμό του Θεού.

Η κλήση των ψαράδων [Β’ Ματθαίου] (21.6.2020)

Την περασμένη Κυριακή, αδελφοί χριστιανοί, ο Χριστός έθεσε το πλαίσιο των προτεραιοτήτων μας, προτάσσοντας την προς τον Θεό αγάπη πάνω από την αγάπη προς τους γονείς, τους συγγενείς ή προς τα επίγεια αγαθά. Μάς είπε μάλιστα ότι όποιος τα αφήσει όλα αυτά για το όνομά του, θα λάβει εκατονταπλάσια και θα κληρονομήσει την αιώνιο ζωή. Σήμερα βλέπουμε το παράδειγμα της κλήσεως των πρώτων μαθητών και αποστόλων του Χριστού, των απλών ψαράδων της Γαλιλαίας, οι οποίοι στο κάλεσμα του Ιησού άφησαν τα πάντα και τον ακολούθησαν.

Η καλή ομολογία [Κυριακή των Αγίων Πάντων] (14.6.2020)

Η πρώτη Κυριακή του Ματθαίου, αδελφοί χριστιανοί, αποτελεί την κατακλείδα της περιόδου του Πεντηκοσταρίου και γέφυρα τρόπον τινά για τα διδάγματα που πρόκειται εν συνεχεία να μάς παρουσιάσει η αγία μας Εκκλησία. Εορτάσαμε την Ανάσταση του Κυριου μας και την Ανάληψή του στους ουρανούς και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους αγίους αποστόλους, το οποίο φωτίζει και αγιάζει πάντα άνθρωπο και όλον συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας. Κατά λογική σειρά, σήμερα τιμούμε και εορτάζουμε τους Άγιους Πάντες, οι οποίοι έγιναν δοχεία της χάριτος του Παρακλήτου και ως άλλοι αστέρες κατακοσμούν το νοητό στερέωμα της Εκκλησίας. Είναι αυτοί που η καρδιά τους φλεγόταν από αγάπη για τον Χριστό και όλη τους η ζωή αποτελούσε ομολογία τούτης της αγάπης. Γι αυτό και με τα λόγια τους και με τα έργα τους έγιναν κήρυκες της αληθείας και μάρτυρες της πίστεως και πολλοί από αυτούς δεν δίστασαν ακόμη και το αίμα τους να χύσουν για την αγάπη του Χριστού. Γι αυτή την αγάπη μάς ομιλεί ο ίδιος ο Χριστός στην σημερινή περικοπή του ιερού Ευαγγελίου [1].

Ο Παράκλητος και οι απαράκλητοι [Κυριακή της Πεντηκοστής] (7.6.2020)

Σήμερα, αδελφοί χριστιανοί, κλείνει η περίοδος του Πεντηκοσταρίου, κατά την οποία πανηγυρίσαμε την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και την Ανάληψή του στους ουρανούς, και κατά την οποία αναγιγνώσκεται το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, και από αύριο, Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, αρχίζει η περίοδος του Ματθαίου, η οποία φτάνει μέρι την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Η χαρά όμως των πιστών δεν σταματά, γιατί η ημέρα της Πεντηκοστής αποτελεί την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας, η οποία ζει εις τον αιώνα και δεν πρόκειται να καταλυθεί ούτε με την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, κατά τους αψευδείς του λόγους. Αφετηρία, επομένως, λογίζεται η σημερινη μέρα, ή μάλλον διαιώνιση της χαράς της Αναστάσεως, την οποία άλλωστε εορτάζουμε κάθε Κυριακή του έτους. Γιατί ο Χριστός έστειλε στον κόσμο, όπως υποσχέθηκε, άλλον Παράκλητο, δηλαδή άλλον βοηθό, συμπαραστάτη και παρηγοριά του κόσμου, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο φωτίζει και αγιάζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον, και όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας, και καλεί πάντας εις ενότητα, γιατί Εκκλησία είναι όνομα ενότητας και αγάπης. Πάνω δε από όλα, το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που επιτελεί τα ιερά Μυστήρια, με κορωνίδα πάντων την Θεία Ευχαριστία, και καθιστά τον μεν Χριστό παρόντα ανάμεσά μας, εντός του Αγίου Ποτηρίου, εμάς δε κοινωνούς του θεανθρώπινου σώματος και αίματος του σωτήρος Χριστού.

Οι κήρυκες της Αναστάσεως [Κυριακή των αγίων Πατέρων] (31.5.2020)

Τις προηγούμενες Κυριακές, αδελφοί χριστιανοί, οι οποίες έπονται της Κυριακής του Πάσχα, η αγία μας Εκκλησία προέβαλε ενώπιόν μας το κήρυγμα της Αναστάσεως του Χριστού και της θεότητάς του, η οποία νικά τον θάνατο, την φθορά και την αμαρτία. Είδαμε τον Θωμά να ψηλαφεί τον αναστάντα Χριστό και να διακηρύσσει «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!», είδαμε τις μυροφόρες, οι οποίες πρώτες κήρυξαν στους μαθητές την Ανάσταση του Χριστού, είδαμε τον Κύριο να θεραπεύει τον παραλυτο από την σωματική του ασθένεια και να χορηγεί στην Σαμαρείτιδα το ύδωρ το ζων, την εν πνεύματι και αληθεία προσκύνηση του Θεού, είδαμε τον εκ γενετής τυφλό να γίνεται κήρυκας της θεότητας του Κυρίου μας και της θαυματουργού του δυνάμεως. Η σημερινή περικοπή του ιερού Ευαγγελίου περιλαμβάνει τους τελευταίους στίχους από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο [1] και συνοψίζει τρόπον τινά όλα τα αναστάσιμα γεγονότα.

Ύδωρ πνευματικό [Κυριακή της Σαμαρείτιδος] (17.5.2020)

Αδελφοί χριστιανοί, Χριστός Ανέστη!

Η σημερινή περικοπή του ιερού Ευαγγελίου [1] μάς διηγείται την συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα και τον μεταξύ τους διάλογο. Όπως διάλεξε πρώτα στις μυροφόρες γυναίκες να φανερώσει την Ανάστασή του, έτσι και σήμερα επιλέγει μια γυναίκα, και μάλιστα αιρετική για τους ορθόδοξους Ιουδαίους, και τής αποκαλύπτει απερίφραστα ότι είναι ο Χριστός, δηλαδή ο Μεσσίας που ανέμενε ο Ισραήλ. Είχε βαδίσει ο Χριστός με τους μαθητές του προς μία πόλη της Σαμαρείας που ονομάζονταν Συχάρ. Φτάσανε το μεσημέρι κι έστειλε τους μαθητές να αγοράσουν τροφές, ενώ ο εκείνος κάθισε δίπλα σε ένα πηγάδι που είχε χτίσει ο Ιακώβ. Σε λίγο πλησίασε η Σαμαρείτιδα, με την στάμνα της, για να αντλήσει νερό. Τότε ο Χριστός τής ζήτησε να τού προσφέρει νερό και στην απορία της, πώς αυτός, Ιουδάιος ων, καταδέχτηκε να μιλήσει σε μια γυναίκα Σαμαρείτιδα, έδραξε της ευκαιρίας να της μιλήσει για το πνευματικό ύδωρ που ο ίδιος δίνει στις καρδιές των ανθρώπων και γίνεται πηγή, η οποία αναβλύζει διαρκώς μέσα τους και τούς δροσίζει και τούς παρέχει την αιώνιο ζωή. -Κύριε, δώσε μου τούτο το νερό, τού λέει, για να μη διψώ και να μην έρχομαι εδώ να αντλώ. -Πήγαινε φώναξε τον άνδρα σου, τής λέει, κι έλα εδώ. - Δεν έχω άνδρα, τού απαντά, και ο Χριστός της λέει: -Σωστά απάντησες, γιατί πέντε άνδρες είχες και αυτός που έχεις τώρα δεν είναι άντρας σου. Δεν επαναστατεί η Σαμαρείτιδα στην αποκάλυψη αυτή, αλλά με ταπεινό φρόνημα αναγνωρίζει ότι μόνο ένας άνθρωπος του Θεού, ένας προφήτης θα μπορούσε να το πει αυτό ενώ δεν την γνωρίζει. Γι αυτό και δράττεται της ευκαιρίας και ρωτά τον Χριστό πού πρέπει να προσκυνείται ο Θεός, μιας που οι Ιουδαίοι έλεγαν στον ναό του Σολομώντα ενώ οι Σαμαρείτες τον λάτρευαν στο παρακείμενο βουνό. -Γυναίκα, πίστεψέ με, τής απαντά, θα έλθει ώρα που ο Θεός θα προσκυνείται αλλά όχι σε τούτο το βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα. Σείς προσκυνείτε αυτό που δεν γνωρίζετε, εμείς προσκυνούμε αυτό που γνωρίζουμε, ότι δηλαδή η σωτηρία προέρχεται από τους Ιουδαίους. Αλλά θα έλθει ώρα, τώρα δα, που οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον πατέρα με πνεύμα και με αλήθεια, γιατί ο Θεός είναι πνεύμα και όσοι τον προσκυνούν πρέπει να τον προσκυνούν με πνεύμα και με αλήθεια. -Γνωρίζω, τού λέει η γυναίκα, ότι έρχεται ο Μεσσίας ο λεγόμενος Χριστός, κι όταν έλθει εκείνος θα μάς τα αναγγείλει όλα. -Εγώ είμαι, που σού μιλώ, τής απαντά ο Ιησούς. Ήλθαν στο μεταξύ οι μαθητές, απόρησαν που μιλούσε με μια γυναίκα, αλλά δεν τόλμησαν να τόν ρωτήσουν τίποτα. Άφησε η Σαμαρείτιδα την στάμνα στο πηγάδι κι ετρεξε και φώναξε όλη την πόλη, και πίστεψαν πολλοί στον λόγο του Ιησού και ομολογούσαν ότι αυτός είναι ο Χριστός, ο σωτήρ του κόσμου.

Ο παράλυτος και η Ανάσταση [Κυριακή του Παραλύτου] (10.5.2020)

Αδελφοί χριστιανοί, Χριστός Ανέστη!

Η σημερινή περικοπή του ιερού Ευαγγελίου [1] μάς διηγείται το θαύμα της ιάσεως του παραλύτου, το οποίο έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πολύ πριν από το Πάθος και την ανάστασή του. Ανέβηκε, μάς λέει ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα και στην πύλη που ονομάζονταν προβατική, υπήρχε μια δεξαμενή νερού με πέντε στοές, στις οποίες βρίσκονταν πλήθος ασθενών, τυφλών, κουτσών και τα λοιπά, γιατί από καιρού εις καιρόν άγγελος Κυρίου τάραζε τα νερά και όποιος προλάβαινε και έμπαινε πρώτος θεραπεύονταν. Ο Χριστός πλησίασε έναν παράλυτο, ο οποίος ταλαιπωρούνταν επί τριάντα οκτώ έτη, και τόν ρωτά: -Θέλεις να γίνεις υγιής; -Κύριε, τού λέει, δεν έχω άνθρωπο, ώστε όταν ταραχτεί το νερό να με βάλει στην δεξαμενή, και καθώς έρχομαι άλλος προλαβαίνει πριν από μένα. -Σήκω, τού απαντά ο Ιησούς, σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα, κι αμέσως θεραπεύτηκε ο άνθρωπος, σήκωσε το κρεβάτι του και περπατούσε. Ήταν δε ημέρα Σάββατο, και οι Ιουδαίοι έλεγαν στον θεραπευμένο ότι δεν επιτρέπεται να κουβαλά κρεβάτια το Σάββατο. -Εκείνος που με έκανε υγιή, τούς αποκρίθηκε, μού είπε να σηκώσω το κρεβάτι και να περπατήσω. Δεν ήξερε όμως να απαντήσει και ποιός ήταν αυτός που τον θεράπευσε, γιατί εν τω μεταξύ ο Χριστός είχε χαθεί μέσα στο πλήθος. Συναντήθηκαν αργότερα στο ιερό, και τού λέει ο Ιησούς, -Ιδού, έγινες υγιής, μην αμαρτάνεις άλλο, για να μη σού συμβεί τίποτα χειρότερο. Έφυγε ο άνθρωπος, πήγε στους Ιουδαίους και τούς είπε ότι ο Ιησούς τον θεράπευσε.