Ἡ συμπεριφορά τῶν χριστιανῶν
(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)
Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος συνέγραψε τό ὁμώνυμο Εὐαγγέλιο καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού νωρίτερα ἀκούσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μᾶς προτρέπει τά ἑξῆς: «Ἀδελφοί, νά συμπεριφέρεστε μέ σοφία πρός τούς ἔξω, ἀξιοποιῶντας τήν εὐκαιρία. Ὁ λόγος σας νά εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μέ ἁλάτι, νά γνωρίζετε πῶς πρέπει νά ἀπαντᾶτε στόν καθένα». Αὐτό ἔπραξε καί ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἀφοῦ ἀξιοποίησε τήν γνωριμία του μέ τόν «κράτιστο» Θεόφιλο, πιθανότατα ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο τῆς ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρθηκε προφανῶς νά μάθει γιά τήν πίστη στόν Χριστό, κι ἔτσι συνέγραψε καί τοῦ ἀπηύθυνε αὐτά τά δύο βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Ἡ προτροπή ὅμως αὐτή, ἀφορᾶ ὅλους τούς πιστούς χριστιανούς καί ἀποτελεῖ κανόνα καί μέτρο τῆς πολιτείας μας μέσα στόν κόσμο. Γιατί ἀκόμα καί στίς κοινωνίες πού εἴμαστε πλειονότητα, πολλοί βρίσκονται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ἤ εἶναι κατ’ ὄνομα χριστιανοί. Ἑπομένως, κάθε μας λόγος καί κάθε μας πράξη καί κάθε μας συναναστροφή, ὀφείλουν νά γίνονται μέ σύνεση, ὥστε ἀφ’ ἑνός νά ἀποτελοῦν ἔμπρακτη μαρτυρία τῆς πίστεώς μας καί ἀφ’ ἑτέρου νά μή δώσουμε οὐδεμία λαβή ἐναντίον τῶν χριστιανῶν καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ λόγος μας, εἰδικά, πρέπει νά εἶναι χαριτωμένος, δηλαδή νά ἀποπνέει τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά εἶναι προσηνής, εὐγενικός, εὐπρεπής· καί ἀρτυμένος μέ τό ἁλάτι τῆς πίστεως, τοῦ μέτρου καί τῆς σωφροσύνης [1]. Γιατί, ἐπιτρέπεται καί νά χαριτολογοῦμε καί νά ἀστειευόμαστε καί νά γελᾶμε, ἀλλά μέ τήν δέουσα κοσμιότητα, χωρίς ἀπρέπειες καί παρεκτροπές. Τέλος, χρειάζεται νά ἔχουμε διάκριση, νά γνωρίζουμε δηλαδή πῶς πρέπει νά μιλήσουμε σέ κάθε ἄνθρωπο καί σέ κάθε περίσταση. Γιατί, μία μικρή παρεκτροπή τοῦ λόγου, ὁ ἀδελφός μπορεῖ νά τήν παραβλέψει καί νά τήν συγχωρήσει· γιά τόν ξένο, ὅμως, θά γίνει πρόσκομμα καί ἀφορμή γιά νά κατηγορήσει ἐμᾶς ὡς ὑποκριτές καί τό Εὐαγγέλιο ὡς ψεύτικο.
Ἀληθινά, πολλές φορές γινόμαστε ἀφορμή νά μᾶς κατηγοροῦν ὡς ὑποκριτές, ἤ νά κατηγοροῦμε ἐμεῖς τούς ἀδελφούς μας, γιατί ἡ συμπεριφορά μας δέν συνάδει μέ τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Αὐτό, βεβαίως, δέν συμβαίνει ἐπειδή εἶναι ὅλοι ὑποκριτές, ἀλλά ἐπειδή ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε τρεπτά ὄντα, λησμονοῦμε δηλαδή πρός στιγμήν τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεως καί τῆς ζωῆς μας, κι ἔτσι ἡ λήθη ὁδηγεῖ στό λάθος, ἄλλοτε μικρότερο κι ἄλλοτε βαρύτερο. Λάθος, τό ὁποῖο ἐμεῖς μέν οἱ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας λησμονοῦμε νά συγχωρήσουμε, οἱ δέ ἐκτός ἀδυνατοῦν, καί καταλήγουμε σέ αὐτό πού ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόνισε, ὅτι ἐξ αἰτίας μας βλασφημεῖται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἐκτός Ἐκκλησίας [2].
Γιά νά εἶναι ὁ βίος μας, τά λόγια μας, τά ἔργα μας καί ἡ κάθε συμπεριφορά μας ἀληθινά, πρέπει ὁ μέσα μας ἄνθρωπος νά εἶναι ἀληθινός, καθαρός, ἁγιασμένος, φωτισμένος ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν μᾶς ὑποδεικνύει ἕναν τρόπο ἐξωτερικῆς «καθώς πρέπει» συμπεριφορᾶς, δίκην σαβουάρ βίβρ, ἀλλά μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι ἐν γένει ἡ συμπεριφορά μας, οἱ τρόποι μας καί τά λόγια μας, ἀποτελοῦν μαρτυρία καί ἀπόρροια τῆς πνευματικῆς μας καλλιέργειας. Γιατί, ἄν οἱ ἐξωτερικοί μας τρόποι φαίνονται καλοί, ἡ καρδιά μας ὅμως εἶναι γεμάτη ἀπό πάθη καί ἐπιθυμίες, τότε δέν διαφέρουμε ἀπό ἐκείνους πού ὁ Χριστός παρομοίασε σάν τάφους, ἀπό ἔξω ἀστραφτερούς καί μέσα γεμάτους μέ ὀστᾶ νεκρά καί κάθε ἀκαθαρσία [3].
Γι’ αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς καλλιεργήσουμε τό ἐσωτερικό χωράφι τῆς καρδιᾶς μας, ἄς ἐργαστοῦμε νά ἐκβάλουμε τά ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, νά τό καλλιεργήσουμε μέ πίστη καί ἀγάπη, νά τό καταστήσουμε γῆ ἀγαθή· ὥστε ὁ σπόρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσει μέσα μας, νά μᾶς θρέψει πνευματικά, νά φωτίζει τήν ζωή μας καί νά γίνεται φανερός στούς τρόπους μας, στά λόγια μας καί στήν κάθε μας συναναστροφή μέ τούς ἀδελφούς μας, τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, πρός δόξαν τοῦ ἁγίου Θεοῦ. Ἀμήν.
π. Χ.Β.
------------------
* Κολασσ. δ’ 5-11, 14-18.
1. Πρβλ. Ματθ. ε’ 13: «Ὑμεῖς ἐστε τό ἅλας τῆς γῆς· ἐάν δέ τό ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;»
2. Πρβλ. Ρωμ. β’ 24: «Τό γάρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾽ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καθώς γέγραπται».
3. Ματθ. κγ’ 27.
Ἡ προτροπή ὅμως αὐτή, ἀφορᾶ ὅλους τούς πιστούς χριστιανούς καί ἀποτελεῖ κανόνα καί μέτρο τῆς πολιτείας μας μέσα στόν κόσμο. Γιατί ἀκόμα καί στίς κοινωνίες πού εἴμαστε πλειονότητα, πολλοί βρίσκονται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ἤ εἶναι κατ’ ὄνομα χριστιανοί. Ἑπομένως, κάθε μας λόγος καί κάθε μας πράξη καί κάθε μας συναναστροφή, ὀφείλουν νά γίνονται μέ σύνεση, ὥστε ἀφ’ ἑνός νά ἀποτελοῦν ἔμπρακτη μαρτυρία τῆς πίστεώς μας καί ἀφ’ ἑτέρου νά μή δώσουμε οὐδεμία λαβή ἐναντίον τῶν χριστιανῶν καί τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ λόγος μας, εἰδικά, πρέπει νά εἶναι χαριτωμένος, δηλαδή νά ἀποπνέει τήν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά εἶναι προσηνής, εὐγενικός, εὐπρεπής· καί ἀρτυμένος μέ τό ἁλάτι τῆς πίστεως, τοῦ μέτρου καί τῆς σωφροσύνης [1]. Γιατί, ἐπιτρέπεται καί νά χαριτολογοῦμε καί νά ἀστειευόμαστε καί νά γελᾶμε, ἀλλά μέ τήν δέουσα κοσμιότητα, χωρίς ἀπρέπειες καί παρεκτροπές. Τέλος, χρειάζεται νά ἔχουμε διάκριση, νά γνωρίζουμε δηλαδή πῶς πρέπει νά μιλήσουμε σέ κάθε ἄνθρωπο καί σέ κάθε περίσταση. Γιατί, μία μικρή παρεκτροπή τοῦ λόγου, ὁ ἀδελφός μπορεῖ νά τήν παραβλέψει καί νά τήν συγχωρήσει· γιά τόν ξένο, ὅμως, θά γίνει πρόσκομμα καί ἀφορμή γιά νά κατηγορήσει ἐμᾶς ὡς ὑποκριτές καί τό Εὐαγγέλιο ὡς ψεύτικο.
Ἀληθινά, πολλές φορές γινόμαστε ἀφορμή νά μᾶς κατηγοροῦν ὡς ὑποκριτές, ἤ νά κατηγοροῦμε ἐμεῖς τούς ἀδελφούς μας, γιατί ἡ συμπεριφορά μας δέν συνάδει μέ τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Αὐτό, βεβαίως, δέν συμβαίνει ἐπειδή εἶναι ὅλοι ὑποκριτές, ἀλλά ἐπειδή ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε τρεπτά ὄντα, λησμονοῦμε δηλαδή πρός στιγμήν τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεως καί τῆς ζωῆς μας, κι ἔτσι ἡ λήθη ὁδηγεῖ στό λάθος, ἄλλοτε μικρότερο κι ἄλλοτε βαρύτερο. Λάθος, τό ὁποῖο ἐμεῖς μέν οἱ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας λησμονοῦμε νά συγχωρήσουμε, οἱ δέ ἐκτός ἀδυνατοῦν, καί καταλήγουμε σέ αὐτό πού ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόνισε, ὅτι ἐξ αἰτίας μας βλασφημεῖται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς ἐκτός Ἐκκλησίας [2].
Γιά νά εἶναι ὁ βίος μας, τά λόγια μας, τά ἔργα μας καί ἡ κάθε συμπεριφορά μας ἀληθινά, πρέπει ὁ μέσα μας ἄνθρωπος νά εἶναι ἀληθινός, καθαρός, ἁγιασμένος, φωτισμένος ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν μᾶς ὑποδεικνύει ἕναν τρόπο ἐξωτερικῆς «καθώς πρέπει» συμπεριφορᾶς, δίκην σαβουάρ βίβρ, ἀλλά μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι ἐν γένει ἡ συμπεριφορά μας, οἱ τρόποι μας καί τά λόγια μας, ἀποτελοῦν μαρτυρία καί ἀπόρροια τῆς πνευματικῆς μας καλλιέργειας. Γιατί, ἄν οἱ ἐξωτερικοί μας τρόποι φαίνονται καλοί, ἡ καρδιά μας ὅμως εἶναι γεμάτη ἀπό πάθη καί ἐπιθυμίες, τότε δέν διαφέρουμε ἀπό ἐκείνους πού ὁ Χριστός παρομοίασε σάν τάφους, ἀπό ἔξω ἀστραφτερούς καί μέσα γεμάτους μέ ὀστᾶ νεκρά καί κάθε ἀκαθαρσία [3].
Γι’ αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς καλλιεργήσουμε τό ἐσωτερικό χωράφι τῆς καρδιᾶς μας, ἄς ἐργαστοῦμε νά ἐκβάλουμε τά ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, νά τό καλλιεργήσουμε μέ πίστη καί ἀγάπη, νά τό καταστήσουμε γῆ ἀγαθή· ὥστε ὁ σπόρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ νά καρποφορήσει μέσα μας, νά μᾶς θρέψει πνευματικά, νά φωτίζει τήν ζωή μας καί νά γίνεται φανερός στούς τρόπους μας, στά λόγια μας καί στήν κάθε μας συναναστροφή μέ τούς ἀδελφούς μας, τούς ἐγγύς καί τούς μακράν, πρός δόξαν τοῦ ἁγίου Θεοῦ. Ἀμήν.
π. Χ.Β.
------------------
* Κολασσ. δ’ 5-11, 14-18.
1. Πρβλ. Ματθ. ε’ 13: «Ὑμεῖς ἐστε τό ἅλας τῆς γῆς· ἐάν δέ τό ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;»
2. Πρβλ. Ρωμ. β’ 24: «Τό γάρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι᾽ ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καθώς γέγραπται».
3. Ματθ. κγ’ 27.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου