Κήρυγμα Κυριακῆς ιζ’ ἐπιστολῶν* (27.9.2026)

Ὁ ναός τοῦ Θεοῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, παατῆστε ἐδῶ)

     «Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθώς εἶπε ὁ Θεός ὅτι: “Θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω μαζί τους, καί θά εἶμαι ὁ Θεός τους καί αὐτοί θά εἶναι ὁ λαός μου”. Γι᾿ αὐτό, “βγεῖτε ἀπό ἀνάμεσά τους καί ἀποχωριστεῖτε”, λέγει ὁ Κύριος, “καί μήν ἀγγίζετε τίποτα ἀκάθαρτο· καί ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ, καί θά εἶμαι γιά σᾶς Πατέρας, καί σεῖς θά εἶστε γιά ἐμένα γιοί καί θυγατέρες”, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτορας. Ἔχοντας λοιπὸν αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, πραγματοποιῶντας πλήρως τήν ἁγιωσύνη μέ φόβο Θεοῦ».

Κήρυγμα Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν* (20.9.2026)

Ὁ νόμος καί ἡ πίστη

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

     Κατά τήν σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ὁποία ἕπεται τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει τρία σημαντικά σημεῖα  τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, λέγοντας: «Ἐγώ διά τοῦ νόμου ἔχω πεθάνει γιά τόν νόμο, ὥστε νά ζήσω γιά τόν Θεό. Ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό· καί δέν ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Μᾶς λέει, πρῶτον, ὅτι ἔχει πεθάνει γιά τόν Μωσαϊκό νόμο· δεύτερο, ὅτι ἔχει σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί, τρίτο ὅτι μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός. Ἄς τά δοῦμε μέ τή σειρά.

Κήρυγμα ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ* (14.9.2026)

Ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

 

    Τιμᾶ καί ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀδελφοί χριστιανοί, τήν ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 335 μ.Χ., ὅταν ὁ Πατριάρχης Μακάριος ὕψωσε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ μπροστά στούς πιστούς, κατά τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στήν Ἱερουσαλήμ. Εἶχε προηγηθεῖ τό 326 ἡ εὕρεση τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ παναγίου Τάφου ἀπό τήν ἁγία Ἑλένη, ἡ ὁποία ἐν συνεχείᾳ μερίμνησε γιά τήν ἀνέγερση τοῦ ναοῦ. Ἔκτοτε, κάθε χρόνο ὑψώνουμε τόν τίμιο Σταυρό στό μέσον τῶν ναῶν καί τόν προσκυνοῦμε, γιατί μέ αὐτόν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νίκησε τόν θάνατο καί προσέφερε τό σῶμα του καί τό αἷμα του τροφή τῶν πιστῶν εἰς τό διηνεκές, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».

Κήρυγμα Κυριακῆς πρό τῆς Ὑψώσεως* (13.9.2026)

Τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ

 (Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ) 

    Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει μία ἠχηρή διακήρυξη: «Γιά μένα», λέει, «δέν εἶναι δυνατόν νά καυχῶμαι παρά μόνο γιά τόν σταυρό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος σταυρώθηκε γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο». Εἶχε προηγουμένως δώσει τίς κατάλληλες ἀπαντήσεις στούς χριστιανούς ἐκείνους πού προέρχονταν ἀπό τούς ἰουδαίους, καί καυχῶνταν ἐπειδή εἶχαν περιτμηθεῖ σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο. Αὐτό πλέον πού διαχωρίζει τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς λοιπούς ἀνθρώπους, δέν εἶναι ἡ περιτομή ἀλλά ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.

Κήρυγμα Κυριακῆς ιδ’ ἐπιστολῶν* (6.9.2026)

Ὁ ἀρραβῶνας τοῦ Πνεύματος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

«Ἀδελφοί, ἐκεῖνος πού μᾶς στερεώνει μαζί μέ ἐσᾶς στόν Χριστό καί μᾶς ἔχρισε εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐσφράγισε καί ἔδωσε μέσα στίς καρδιές μας τόν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος». Μέ τήν φράση αὐτή ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνοψίζει, ἀδελφοί χριστιανοί, τό περιεχόμενο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί ὑπενθυμίζοντας τά παρελθόντα, μᾶς βεβαιώνει γιά τά μέλλοντα. Καί πάλι, δέν μᾶς βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ἀλλά ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δέν μᾶς ἄφησε στήν ἄγνοια τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά εὐδόκησε νά σαρκωθεῖ ὁ μονογενής του Υἱός, νά κηρύξει, νά σταυρωθεῖ, νά ἀναστηθεῖ καί νά μᾶς στερεώνει ἐν Χριστῷ.

Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει

{ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ἄν καί κατά κανόνα δέν φιλοξενοῦμε κείμενα τρίτων, τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ κέντρισε τήν προσοχή μας μέ τήν ἁπλότητα καί τήν εὐθύτητα πού τό διακρίνει, ἰδιαιτέρως ἐπειδή δέν εἶναι γραμμένο ἀπό κληρικό ἤ θεολόγο. Εὐχαριστοῦμε τόν συγγραφέα γιά τήν εὐγενική ἄδεια τῆς ἀναπαραγωγῆς.]

Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει

Μανώλης Κοττάκης Δεκ 25, 2025

Διανύουμε μία περίοδο τοῦ χρόνου πού ἐκπαιδεύουμε τούς ἑαυτούς μας στό ὄνειρο, στήν φιλοδοξία, στήν ἐλπίδα, στήν προοπτική ὅτι τά πράγματα θά ἀλλάξουν. Πώς ὅ,τι μᾶς ἐνοχλεῖ θά τό ἀφήσουμε πίσω μας μαζί μέ τήν χρονιά πού φεύγει. Ἀπό συνήθεια ὅλα αὐτά. Συνήθως διαψευδόμαστε, μᾶς προκαλεῖ ἔκπληξη ὅταν ἐπιβεβαιωνόμαστε. Μά τό μέγα θέμα τῆς περιόδου αὐτῆς εἶναι πώς εἶναι ἄδειες οἱ ψυχές μας καί μετά πώς εἶναι ἄδειες οἱ τσέπες.

Φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὁ ὁποῖος εἶναι δομημένος πάνω στήν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καί στήν ἐπικράτηση τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ, ἀλλά τόσα χρόνια καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτός ὁ κόσμος, ὁ κόσμος τοῦ ὀρθοῦ λόγου πού βασίζεται μόνο στά διδάγματα τῆς ἐπιστήμης, κατέστησε τόν ἄνθρωπο ἀνυπόληπτη ὕπαρξη. Σκύβαλο ἀλαλάζον, παρηκμασμένο, διεφθαρμένο, τεμπέλικο, ἕτοιμο νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν εὐφυΐα του γιά χάρη κάποιας μηχανῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

«ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν» (Ἡσ. α', 3)

Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Μηνολόγιον τοῦ Βασιλείου (11ος αἰ.)

«Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Σπήλαιον καὶ ἔσω εἰς τὸ δεξιόν μέρος ἡ Θεοτόκος γονατιστὴ καὶ βάνουσα τὸν Χριστὸν ὡς βρέφος σπαργανωμένον μέσα εἰς τὴν φάτνην, καὶ ἀριστερὰ ὁ Ἰωσὴφ γονατισμένος, ἔχων τὰ χέρια σταυρωμένα ἐμπρὸς στὸ στῆθος του· καὶ ὄπισθεν τῆς φάτνης ἕνα βοΐδιον καὶ ἕνα ἄλογον, βλέποντα πρὸς τὸν Χριστόν· καὶ ἔξωθεν τοῦ σπηλαίου πρόβατα καὶ ποιμένες, ὁ ἕνας λαλῶν αὐλόν καὶ ἕτεροι βλέποντες ἄνω μετά φόβου· καὶ ἐπάνωθεν αὐτῶν εἷς ἄγγελος εὐλογῶν αὐτούς· καὶ ἀπό τὸ ἄλλο μέρος οἱ μάγοι μετὰ βασιλικῆς στολῆς καθήμενοι ἐπάνω εἰς ἄλογα καὶ δεικνύοντες ἀλλήλοις τὸν ἀστέρα· καὶ ἐπάνωθεν τοῦ σπηλαίου πλῆθος ἀγγέλων μέσα εἰς νέφαλα (sic), βαστάζοντες χαρτὶ μὲ αὐτὰ τὰ γράμματα· "Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη· ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία". Καὶ ἐπάνωθεν εἰς τό μέσον αὐτῶν ὁ ἀστήρ, ἔχων ἀκτῖνα μεγάλην κατερχομένην ἕως τῆς κεφαλῆς τοῦ Χριστοῦ (Λουκ. β', 6. Ματθ. β',25)»1.