Κήρυγμα Κυριακῆς κδ’ ἐπιστολῶν* (15.11.2026)

Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν

 

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ) 

    

    «Ἀδελφοί, ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ ὁποῖος ἔκανε ἕνα τήν γῆ καί τόν οὐρανό καί γκρέμισε τό μεσότοιχο πού τούς χώριζε. Μέ τήν σάρκωσή του κατήργησε τίς ἐντολές καί τίς διατάξεις τοῦ νόμου, δηλαδή τήν ἔχθρα, ὥστε νά κτίσῃ καί τούς δύο μέσα του σέ ἕναν καινούριο ἄνθρωπο, κάνοντας εἰρήνη, καί νά τούς συμφιλιώσει σέ ἕνα σῶμα μέ τόν Θεό διά τοῦ σταυροῦ, ἀφοῦ μέ αὐτόν θανάτωσε τήν ἔχθρα.» Ἡ φράση αὐτή τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι συγκλονιστική, γιατί ἀφ’ ἑνός περικλείει σέ λίγες λέξεις τό μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας καί ἀφ’ ἑτέρου φανερώνει τό βαθύτερο νόημα τῆς εἰρήνης. Γιατί, ὅταν μιλᾶμε γιά εἰρήνη, συνήθως ἐννοοῦμε τήν ἀπουσία πολέμου, δηλαδή ἔνοπλων συρράξεων· ἐδῶ ὅμως βλέπουμε ὅτι τό ἀντίθετο τῆς εἰρήνης δέν εἶναι ὁ πόλεμος ἀλλά ἡ ἔχθρα, ἡ ὁποία γεννᾶ πολλά δεινά, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τόν πόλεμο. Πράγματι, ἐνῶ συχνά ἀπουσιάζουν οἱ συμπλοκές καί οἱ ἐπιθέσεις μέ τά ὅπλα, δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἐπικρατεῖ εἰρήνη· γιατί ἡ συνθηκολόγηση, ἡ ὑποτέλεια, οἱ «ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις», ἡ αὐτοσυγκράτηση, παρά τήν φαινομενική ἠρεμία, σαφῶς καί δέν συνιστοῦν εἰρήνη. 

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ταξιαρχῶν* (8.11.2026)

Ὁ λόγος τῶν ἀγγέλων καί ὁ λόγος τοῦ Κυρίου

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τούς ἁγίους Ἀρχαγγέλους Μιχαήλ καί Γαβριήλ, καί ὅλες τίς οὐράνιες δυνάμεις, δηλαδή τον πνευματικό κόσμο πού ὁ Θεός ἔκτισε πρίν ἀπό τήν δημιουργία τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Τούς τιμοῦμε γιατί διαρκῶς ἀτενίζουν τό ἄρρητο φῶς τῆς θεότητος, κυκλώνουν τόν Θεό καί Τόν δοξολογοῦν ψάλλοντας: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ», σύμφωνα μέ τό ὅραμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα [1]. Σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οὐράνιες δυνάμεις διαιροῦνται σέ ἐννέα τάγματα: Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι, Θρόνοι, Κυριότητες, Ἀρχές, Ἐξουσίες, Δυνάμεις, Χερουβείμ καί Σεραφείμ. Καί στούς μέν Ἀγγέλους ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός τήν προστασία τῆς δημιουργίας, καί ἔχει ὁρίσει ἕναν φύλακα γιά κάθε ἄνθρωπο, ἐνῶ στούς Ἀρχαγγέλους, καί συνήθως στόν Μιχαήλ καί τόν Γαβριήλ, πολλές φορές ἔχει ἔχει ἀναθέσει, τόσο στήν Παλαιά ὅσο καί στήν Καινή Διαθήκη, νά μεταφέρουν σέ συγκεκριμένους ἀνθρώπους κάποιο μήνυμα ἥ κάποια παραγγελία.

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων* (1.11.2026)

Τό μεγαλύτερο χάρισμα

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησίας ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ. Κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία, ἀπὸ εὐσεβῆ μητέρα, τὴν Θεοδότη, καὶ ἀπὸ πατέρα εἰδωλολάτρη· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἄλλαξε τὸν βίο του. Ἡ δὲ μητέρα τους, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἀρετή, καί ἀνέθρεψε τὰ παιδιά της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔμαθαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, θεράπευαν ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα, χωρὶς νὰ παίρνουν τίποτε ἀπὸ κανέναν· γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὸν βίο τους ὁσίως καὶ θεαρέστως, ἀναπαύθηκαν ἐν εἰρήνῃ σὲ τόπο ποὺ λεγόταν Φερεμάν, ἀνάμεσα στήν Συρία καί τήν Μεσοποταμία.

Κήρυγμα Κυριακῆς κα’ ἐπιστολῶν* (25.10.2026)

Ὁ Χριστός καί ὁ νόμος

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    «Ἀδελφοί», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ἐπειδή γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν δικαιώνεται ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου, παρά μόνο μέσῳ τῆς πίστεως στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Χριστό Ἰησοῦ, γιά νά δικαιωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στόν Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου· διότι ἀπό τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ κανένας ἄνθρωπος». Τό δίλημμα ἄν πρέπει νά ἐφαρμόζεται ὁ Μωσαϊκός νόμος ἤ ὄχι, εἶχε τεθεῖ ἀπό κάποιους ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθεῖ ἔριδα στήν ἐκκλησία τῆς Γαλατίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐξηγεῖ ὅτι ἄν πρέπει νά τηρηθεῖ ἔστω καί μία διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, τότε θά πρέπει νά τηρηθοῦν ὅλες· ἄν πάλι δέν τηρηθεῖ μία, αὐτό συνιστᾶ παράβαση τοῦ νόμου. Ὅμως, τά ἔργα τοῦ νόμου δέν δικαιώνουν τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔλυσε τούς ἀνθρώπους ἀπό τά δεσμά τοῦ νόμου καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν καταδίκη πού προκαλοῦσε ἡ μή τήρησή του. 

Κήρυγμα ἑορτῆς ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ* (18.10.2026)

Ἡ συμπεριφορά τῶν χριστιανῶν

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

    Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος συνέγραψε τό ὁμώνυμο Εὐαγγέλιο καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.  Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πού νωρίτερα ἀκούσαμε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μᾶς προτρέπει τά ἑξῆς: «Ἀδελφοί, νά συμπεριφέρεστε μέ σοφία πρός τούς ἔξω, ἀξιοποιῶντας τήν εὐκαιρία. Ὁ λόγος σας νά εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μέ ἁλάτι, νά γνωρίζετε  πῶς πρέπει νά ἀπαντᾶτε στόν καθένα». Αὐτό ἔπραξε καί ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἀφοῦ ἀξιοποίησε τήν γνωριμία του μέ τόν «κράτιστο» Θεόφιλο, πιθανότατα ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο τῆς ἐποχῆς, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρθηκε προφανῶς νά μάθει γιά τήν πίστη στόν Χριστό, κι ἔτσι συνέγραψε καί τοῦ ἀπηύθυνε αὐτά τά δύο βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Κήρυγμα Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου* (11.10.2026)

Ἡ πίστη καί ἡ αἵρεση

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἕβδομης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία διατυπώθηκε μέ σαφήνεια ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν τιμή καί προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Στήν ἀποστολική περικοπή πού ἀκούσαμε νωρίτερα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος νουθετεῖ τόν μαθητή του Τίτο, τόν πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Κρήτης, καί τοῦ λέει: «Παιδί μου Τίτε, ὁ λόγος αὐτός εἶναι ἀξιόπιστος· καί θέλω νά σέ διαβεβαιώσω γιά αὐτά, ὥστε ἐκεῖνοι πού ἔχουν πιστέψει στόν Θεό νά φροντίζουν νά πρωτοστατοῦν στά καλά ἔργα. Αὐτά εἶναι τά καλά καί ὠφέλιμα γιά τούς ἀνθρώπους. Τίς ἀνόητες ὅμως συζητήσεις καί τίς γενεαλογίες καί τίς ἔριδες καί τίς μάχες γιά τόν νόμο νά τίς ἀποφεύγεις· διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καί μάταιες. Τόν αἱρετικό ἄνθρωπο, ἀφοῦ τόν νουθετήσεις μία καί δύο φορές, νά τόν ἀποφεύγεις, γνωρίζοντας ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει ξεστρατίσει καί ἁμαρτάνει, καί καταδικάζει ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του».

Κήρυγμα Κυριακῆς ιη’ ἐπιστολῶν* (4.10.2026)

Οἱ καρποί τῆς φιλανθρωπίας

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα πατῆστε ἐδῶ)

    Στήν σημερινή ἀποστολική περικοπή, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς μιλᾶ γιά τήν φιλανθρωπία, καί τήν παρομοιάζει σάν τόν σπόρο τοῦ σιταριοῦ. «Ἐκεῖνος πού σπέρνει μέ τσιγκουνιά», μᾶς λέει, «μέ τσιγκουνιά καί θά θερίσει, καί ὅποιος σπέρνει ἁπλόχερα, ἁπλόχερα καί θά θερίσει. Ὁ καθένας ἄς δίνει σύμφωνα μέ τήν προαίρεση τῆς καρδιᾶς του, ὄχι ἀπό λύπη ἤ ἀπό ἀνάγκη· γιατί ὁ Θεός ἀγαπᾶ αὐτόν πού δίνει μέ χαρά». Πολλές φορές ἔχει τύχει νά μᾶς ζητήσει κάποιος κάποια βοήθεια ἤ ἐλεημοσύνη, κι ἐμεῖς ἄλλες φορές ἀδιαφοροῦμε, κι ἄλλες φορές προσφέρουμε κάτι μέ μισή καρδιά. Γιά νά καρποφορήσει ὅμως ὅτι προσφέρουμε, εἶναι ἀνάγκη νά γίνεται μέ χαρά, ἀπό φιλανθρωπία, δηλαδή ἀπό ἀγάπη πρός τόν πλησίον.