Ὁ νόμος καί ἡ πίστη
(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)
Κατά τήν σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ὁποία ἕπεται τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὑπενθυμίζει τρία σημαντικά σημεῖα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, λέγοντας: «Ἐγώ διά τοῦ νόμου ἔχω πεθάνει γιά τόν νόμο, ὥστε νά ζήσω γιά τόν Θεό. Ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό· καί δέν ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Μᾶς λέει, πρῶτον, ὅτι ἔχει πεθάνει γιά τόν Μωσαϊκό νόμο· δεύτερο, ὅτι ἔχει σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό καί, τρίτο ὅτι μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός. Ἄς τά δοῦμε μέ τή σειρά.
Ἡ πρός Γαλάτας ἐπιστολή, ἀπό τήν ὁποία προέρχονται αὐτοί οἱ στίχοι, ἀποτελεῖ ἀπάντηση σέ κάποιους ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι διατείνονταν ὅτι παράλληλα μέ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ ἔπρεπε νά τηροῦνται οἱ ἐντολές καί οἱ τύποι τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Ἐφαρμόζοντας τόν νόμο ἔγινα νεκρός γιά τόν νόμο, ἀπαντᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Πῶς; τό ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Αὐτός ὁ νόμος μέ ὁδήγησε στό νά μήν τοῦ δίνω πλέον προσοχή· γιατί ὁ Μωυσῆς, ἀναφερόμενος στόν Χριστό, λέει ὅτι: “Θά ἀναστήσει ὁ Θεός Προφήτη ἀνάμεσα στά ἀδέλφια σας, ὅπως ἐμένα· Αὐτόν νά ἀκούσετε”... Ἀλλά ὁ νόμος διατάζει νά τηροῦνται ὅλα ὅσα εἶναι γραμμένα, καί τιμωρεῖ αὐτόν πού δέν τά τηρεῖ. Ἄρα λοιπόν ἔχουμε ὅλοι πεθάνει γιά τόν νόμο, γιατί κανείς δέν τόν τήρησε πλήρως... Καί ὅπως ὁ νεκρός δέν γίνεται νά ὑπακούει στίς ἐντολές τοῦ νόμου, ἔτσι κι ἐγώ, πού πέθανα γιά τόν νόμο προκειμένου νά ζήσω γιά τόν Θεό» [1].
Εἶναι προφανές ὅτι δέν ἀναφέρεται στόν σωματικό θάνατο, γι αὐτό καί λέει ὅτι «ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό», δηλαδή διά τοῦ βαπτίσματος ἔχω νεκρώσει τόν παλαιό ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καί τῶν πονηρῶν ἐπιθυμιῶν, ἔχω ἀφήσει πίσω μου κάθε τι πού μέ χωρίζει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν ἀνήκω πλέον στόν κόσμο ἀλλά στόν Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ λύτρωσε ἀπό τά θανάσιμα δεσμά τῆς δικῆς μου ἁμαρτίας, τοῦ δικοῦ μου θελήματος, τοῦ ἐγωισμοῦ μου.
Ἔτσι, «δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Δηλαδή, δέν ζῶ σύμφωνα μέ τό δικό μου θέλημα, ἀλλά ζῶ καί πολιτεύομαι σύμφωνα μέ ὅσα θέλει ὁ Χριστός καί τίποτα δέν πράττω ἀπό ὅσα ὁ Χριστός δέν θέλει. Γιατί, ὅμως, δέν λέει ὅτι ἁπλῶς ζεῖ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὅτι ζεῖ ὁ Χριστός μέσα του; «Ἐπειδή, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἁμαρτία, ὅταν ἐπικρατήσει, αὐτή εἶναι πού ζεῖ καί σέρνει τήν ψυχή σέ ὅσα ἡ ἴδια θέλει, ἔτσι καί ὅταν ἐκείνη νεκρωθεῖ καί γίνονται ὅσα θέλει ὁ Χριστός, οὔτε λοιπόν τότε εἶναι ἀνθρώπινη ἡ ζωή αὐτή, ἀλλά ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας, δηλαδή ἐνεργεῖ καί κυβερνᾶ τήν ζωή μας»[2].
Εἶναι δύσκολο, ἀδελφοί χριστιανοί, νά ξεφύγουμε ἀπό τήν τυπολατρεία, ἤ ἀπό κάποιους κανόνες πού ἔχουμε ἀκούσει, τούς ὁποίους πολλές φορές ἴσως ἔχουμε κατανοήσει μέ λάθος τρόπο, καί νά δοῦμε μέ καθαρά μάτια τό ἀληθινό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό πραγματικό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τήν αὐθεντική διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Πολλές φορές ἐγκλωβίζουμε τήν ζωή μας σέ λεπτομέρειες τῆς πνευματικῆς ζωῆς, μή διακρίνοντας ἐάν ἡ περίσταση εἶναι κατάλληλη ἤ ὄχι καί λησμονῶντας τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης. Θέλουμε μάλιστα οἱ ἄλλοι νά μᾶς μοιάσουν στούς τρόπους, καί μέ τόν τρόπο αὐτό πέφτουμε σέ διπλό λάθος, ἀφοῦ λησμονοῦμε ὅτι πρότυπο τῶν πάντων εἶναι ὁ Χριστός καί δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά μᾶς καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσουμε μέ τήν θέλησή μας: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» [3].
Ἀκόμα δυσκολότερο εἶναι νά σταυρωθοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό, νά νεκρώσουμε δηλαδή τό θέλημά μας, τίς ἐπιθυμίες μας, τήν ἁμαρτία, καί νά ἀφήσουμε τόν Χριστό νά κυβερνᾶ τήν ζωή μας. Μέ τά χείλη εἶναι εὔκολο νά λέμε: «Πάτερ ἡμῶν, ... γενηθήτω τό θέλημά Σου», στήν πράξη ὅμως ἀπέχουμε πολύ. Ἄς εἶναι ὅμως αὐτή ἡ προσευχή μας, καί ὁ δωρεοδότης Κύριος θά ἔλθει καί θά κατοικήσει στήν ψυχή μας καί θά γίνει κυβερνήτης αὐτῆς, τῶν πράξεών μας καί ὅλου μας τοῦ βίου· ἀρκεῖ νά διατηροῦμε ὅσο γίνεται καθαρή τήν καρδιά μας καί νά ἔχουμε ἀνοικτή τήν θύρα της στό κάλεσμά Του. Ἀμήν.
π. Χ.Β.
------------------
* Γαλ. β’ 16-20.Ἡ πρός Γαλάτας ἐπιστολή, ἀπό τήν ὁποία προέρχονται αὐτοί οἱ στίχοι, ἀποτελεῖ ἀπάντηση σέ κάποιους ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι διατείνονταν ὅτι παράλληλα μέ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ ἔπρεπε νά τηροῦνται οἱ ἐντολές καί οἱ τύποι τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Ἐφαρμόζοντας τόν νόμο ἔγινα νεκρός γιά τόν νόμο, ἀπαντᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Πῶς; τό ἑρμηνεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Αὐτός ὁ νόμος μέ ὁδήγησε στό νά μήν τοῦ δίνω πλέον προσοχή· γιατί ὁ Μωυσῆς, ἀναφερόμενος στόν Χριστό, λέει ὅτι: “Θά ἀναστήσει ὁ Θεός Προφήτη ἀνάμεσα στά ἀδέλφια σας, ὅπως ἐμένα· Αὐτόν νά ἀκούσετε”... Ἀλλά ὁ νόμος διατάζει νά τηροῦνται ὅλα ὅσα εἶναι γραμμένα, καί τιμωρεῖ αὐτόν πού δέν τά τηρεῖ. Ἄρα λοιπόν ἔχουμε ὅλοι πεθάνει γιά τόν νόμο, γιατί κανείς δέν τόν τήρησε πλήρως... Καί ὅπως ὁ νεκρός δέν γίνεται νά ὑπακούει στίς ἐντολές τοῦ νόμου, ἔτσι κι ἐγώ, πού πέθανα γιά τόν νόμο προκειμένου νά ζήσω γιά τόν Θεό» [1].
Εἶναι προφανές ὅτι δέν ἀναφέρεται στόν σωματικό θάνατο, γι αὐτό καί λέει ὅτι «ἔχω σταυρωθεῖ μαζί μέ τόν Χριστό», δηλαδή διά τοῦ βαπτίσματος ἔχω νεκρώσει τόν παλαιό ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καί τῶν πονηρῶν ἐπιθυμιῶν, ἔχω ἀφήσει πίσω μου κάθε τι πού μέ χωρίζει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν ἀνήκω πλέον στόν κόσμο ἀλλά στόν Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ λύτρωσε ἀπό τά θανάσιμα δεσμά τῆς δικῆς μου ἁμαρτίας, τοῦ δικοῦ μου θελήματος, τοῦ ἐγωισμοῦ μου.
Ἔτσι, «δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός». Δηλαδή, δέν ζῶ σύμφωνα μέ τό δικό μου θέλημα, ἀλλά ζῶ καί πολιτεύομαι σύμφωνα μέ ὅσα θέλει ὁ Χριστός καί τίποτα δέν πράττω ἀπό ὅσα ὁ Χριστός δέν θέλει. Γιατί, ὅμως, δέν λέει ὅτι ἁπλῶς ζεῖ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὅτι ζεῖ ὁ Χριστός μέσα του; «Ἐπειδή, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἁμαρτία, ὅταν ἐπικρατήσει, αὐτή εἶναι πού ζεῖ καί σέρνει τήν ψυχή σέ ὅσα ἡ ἴδια θέλει, ἔτσι καί ὅταν ἐκείνη νεκρωθεῖ καί γίνονται ὅσα θέλει ὁ Χριστός, οὔτε λοιπόν τότε εἶναι ἀνθρώπινη ἡ ζωή αὐτή, ἀλλά ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας, δηλαδή ἐνεργεῖ καί κυβερνᾶ τήν ζωή μας»[2].
Εἶναι δύσκολο, ἀδελφοί χριστιανοί, νά ξεφύγουμε ἀπό τήν τυπολατρεία, ἤ ἀπό κάποιους κανόνες πού ἔχουμε ἀκούσει, τούς ὁποίους πολλές φορές ἴσως ἔχουμε κατανοήσει μέ λάθος τρόπο, καί νά δοῦμε μέ καθαρά μάτια τό ἀληθινό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό πραγματικό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τήν αὐθεντική διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Πολλές φορές ἐγκλωβίζουμε τήν ζωή μας σέ λεπτομέρειες τῆς πνευματικῆς ζωῆς, μή διακρίνοντας ἐάν ἡ περίσταση εἶναι κατάλληλη ἤ ὄχι καί λησμονῶντας τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης. Θέλουμε μάλιστα οἱ ἄλλοι νά μᾶς μοιάσουν στούς τρόπους, καί μέ τόν τρόπο αὐτό πέφτουμε σέ διπλό λάθος, ἀφοῦ λησμονοῦμε ὅτι πρότυπο τῶν πάντων εἶναι ὁ Χριστός καί δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά μᾶς καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσουμε μέ τήν θέλησή μας: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» [3].
Ἀκόμα δυσκολότερο εἶναι νά σταυρωθοῦμε μαζί μέ τόν Χριστό, νά νεκρώσουμε δηλαδή τό θέλημά μας, τίς ἐπιθυμίες μας, τήν ἁμαρτία, καί νά ἀφήσουμε τόν Χριστό νά κυβερνᾶ τήν ζωή μας. Μέ τά χείλη εἶναι εὔκολο νά λέμε: «Πάτερ ἡμῶν, ... γενηθήτω τό θέλημά Σου», στήν πράξη ὅμως ἀπέχουμε πολύ. Ἄς εἶναι ὅμως αὐτή ἡ προσευχή μας, καί ὁ δωρεοδότης Κύριος θά ἔλθει καί θά κατοικήσει στήν ψυχή μας καί θά γίνει κυβερνήτης αὐτῆς, τῶν πράξεών μας καί ὅλου μας τοῦ βίου· ἀρκεῖ νά διατηροῦμε ὅσο γίνεται καθαρή τήν καρδιά μας καί νά ἔχουμε ἀνοικτή τήν θύρα της στό κάλεσμά Του. Ἀμήν.
π. Χ.Β.
------------------
1. MPG 61.645.
2. MPG 61.646.
3. Μάρκ, η’ 34.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου