Κήρυγμα Κυριακῆς ιζ’ ἐπιστολῶν* (27.9.2026)

Ὁ ναός τοῦ Θεοῦ

(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, παατῆστε ἐδῶ)

     «Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναός τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθώς εἶπε ὁ Θεός ὅτι: “Θά κατοικήσω μέσα τους καί θά περπατήσω μαζί τους, καί θά εἶμαι ὁ Θεός τους καί αὐτοί θά εἶναι ὁ λαός μου”. Γι᾿ αὐτό, “βγεῖτε ἀπό ἀνάμεσά τους καί ἀποχωριστεῖτε”, λέγει ὁ Κύριος, “καί μήν ἀγγίζετε τίποτα ἀκάθαρτο· καί ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ, καί θά εἶμαι γιά σᾶς Πατέρας, καί σεῖς θά εἶστε γιά ἐμένα γιοί καί θυγατέρες”, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτορας. Ἔχοντας λοιπὸν αὐτές τίς ὑποσχέσεις, ἀγαπητοί, ἄς καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος, πραγματοποιῶντας πλήρως τήν ἁγιωσύνη μέ φόβο Θεοῦ».

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπευθύνεται στούς Κορινθίους καί λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ναός τοῦ Θεοῦ, ἀντίθετα μέ τήν δοξασία τοῦ τότε ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου, πού θεωροῦσε τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὡς φυλακή τῆς ψυχῆς, ἤ ὡς ὑποδεέστερο αὐτῆς. Ἡ ψυχή, ὅμως, καί τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι δύο διαφορετικῆς ποιότητας μέρη, ἕνα «καλό» κι ἕνα «κακό», τά ὁποῖα μάχονται ἤ ἐμποδίζουν τό ἕνα τό ἄλλο· οὔτε πάλι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό σύνολο μιᾶς βιολογικῆς ὕλης, πού παύει νά ὑπάρχει μετά τόν σωματικό θάνατο. Ἀλλά, σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη μας, ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπό ψυχή καί σῶμα, πλασμένα καί τά δύο «καλά λίαν» ἀπό τόν Θεό δημιουργό καί ἑνωμένα ἄρρηκτα, μέ ἀπώτερο σκοπό νά γίνουν δοχεῖα τῆς ἀγάπης καί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Ναός, λοιπόν, τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γιά νά δείξει ὅτι αὐτό δέν εἶναι καινούρια διδασκαλία, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπικαλεῖται δύο προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στήν πρώτη, ὁ Θεός ὑπόσχεται ὅτι θά κατοικήσει μέσα μας καί στήν δεύτερη ὅτι θά εἶναι Πατέρας γιά ἐμᾶς, κι ἐμεῖς τά παιδιά Του. Μέ τήν ἐνανθρώπησή Του, ἔκανε πράξη τήν ὑπόσχεσή Του: «καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» [1]. Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση, μέ ἀποτέλεσμα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά γίνουμε ἀδέλφια τοῦ Χριστοῦ καί παιδιά τοῦ Θεοῦ, ὅπως λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ταυτόχρονα, στόν Χριστό ἑνώθηκε ἡ θεία φύση μέ τήν ἀνθρώπινη, κι ἔτσι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔγινε ἐν δυνάμει ναός τοῦ Θεοῦ.
Λέμε «ἐν δυνάμει», γιατί ὁ Θεός δέν κατοικεῖ μέσα μας, ἄν προηγουμένως δέν καθαρίσουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό κάθε τί πού μολύνει τό σῶμα καί τήν ψυχή μας· δηλαδή, ἀπό κάθε ἁμαρτωλή πράξη ἀλλά καί ἀπό κάθε πονηρό λογισμό. Γι’ αὐτό, ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ λέγοντας: «βγεῖτε ἀπό ἀνάμεσά τους καί ἀποχωριστεῖτε, καί μήν ἀγγίζετε τίποτα ἀκάθαρτο· καί ἐγώ θά σᾶς δεχτῶ, καί θά εἶμαι γιά σᾶς Πατέρας, καί σεῖς θά εἶστε γιά ἐμένα γιοί καί θυγατέρες». Μᾶς καλεῖ, δηλαδή, νά φύγουμε μακριά ἀπό τούς ἀκάθαρτους λογισμούς, πού μολύνουν τήν ψυχή μας πρῶτα καί μετά τό σῶμα μας.
Τό ἴδιο μᾶς προτρέπει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, νά καθαρίσουμε δηλαδή τό σῶμα καί τήν ψυχή μας. Δέν μένει ὅμως σέ αὐτό, ἀλλά προσθέτει: «ἐπιτελῶντας τήν ἁγιωσύνη μέ φόβο Θεοῦ». Δέν ἀρκεῖ, δηλαδή, νά καθαρίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε σωματικό καί πνευματικό ρύπο, ἀλλά εἶναι ἀνάγκη νά σκεφτόμαστε καί νά πράττουμε ὅσα ὁδηγοῦν στήν ἁγιότητα, καί μάλιστα μέ φόβο Θεοῦ. Ὁ «φόβος» τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά ἐννοηθεῖ μέ δύο τρόπους: εἴτε ὡς σεβασμός καί ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὑπάρχει περίπτωση νά κάνει κανείς ἀγαθοεργίες ἤ νά ἀσκεῖται στίς ἀρετές ἀπό κενοδοξία, δηλαδή γιά νά εἰσπράξει τόν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, ὁπότε δέν ὑπάρχει «φόβος Θεοῦ»· εἴτε ὡς προτείχισμα ἀπέναντι στίς πονηρές ἐπιθυμίες πού συχνά μᾶς ταλαιπωροῦν.
Ἄς ἀφορίσουμε, λοιπόν, ἀπό τήν ζωή μας, ἀδελφοί χριστιανοί, κάθε τι τό κοσμικό, κάθε λογισμό καί κάθε πράξη πού δέν συνάδει μέ τόν λόγο τοῦ θεοῦ καί μέ τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης, ἄς μή παρασυρόμαστε ἀπό τό ρεῦμα τοῦ κόσμου, πού θεωρεῖ τά πάντα μέ ὑλιστικό καί ἐγωιστικό τρόπο. Ἄς ἀκολουθήσουμε τήν προτροπή τοῦ Θεοῦ Παντοκράτορος καί τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τόν ἑαυτό του θυσία γιά νά μᾶς λυτρώσει ὅλους ἀπό τά θανατηφόρα πλήγματα τῆς ἁμαρτίας. Ἄς καθαρίσουμε, μέ τήν μετάνοια καί τήν Ἐξομολόγηση τόν ἐντός μας ναό τοῦ Θεοῦ, ἄς ἑνωθοῦμε μαζί Του μέ τήν Θεία Εὐχαριστία, ἄς ἐπιτελοῦμε τήν ἀρετή καί τήν ἁγιότητα, γιά νά γευτοῦμε τήν ἀληθινή καί αἰώνιο ζωή. Ἀμήν.


π. Χ.Β.
------------------
* Β’ Κορ. στ’ 16 – ιζ’ 1.
1. Ἰω. α’ 14.