Τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ
(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)
Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει μία ἠχηρή διακήρυξη: «Γιά μένα», λέει, «δέν εἶναι δυνατόν νά καυχῶμαι παρά μόνο γιά τόν σταυρό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος σταυρώθηκε γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο». Εἶχε προηγουμένως δώσει τίς κατάλληλες ἀπαντήσεις στούς χριστιανούς ἐκείνους πού προέρχονταν ἀπό τούς ἰουδαίους, καί καυχῶνταν ἐπειδή εἶχαν περιτμηθεῖ σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο. Αὐτό πλέον πού διαχωρίζει τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ ἀπό τούς λοιπούς ἀνθρώπους, δέν εἶναι ἡ περιτομή ἀλλά ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.
Δέν μένει ὅμως μόνο στό καύχημα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀλλά προσθέτει ὅτι μέ τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ σταυρώνεται ὁ κόσμος γι΄ αὐτόν, καί ὁ ἴδιος για τόν κόσμο. Πράγματι, ὅλα ὅσα ὁ κόσμος θεωρεῖ μεγάλα καί σπουδαῖα, γιά τόν πιστό χριστιανό εἶναι περιττά, καί μερικές φορές ἐπιζήμια. Ἄν ὁ Χριστός περιφρόνησε τόν πλοῦτο, τήν δόξα, τίς τιμές, κάθε τί γήινο καί πρόσκαιρο, καί μᾶς δίδαξε τήν φιλανθρωπία, τήν ἀγάπη, τήν συγχώρεση καί τήν αὐτοθυσία μέχρι τόν ἐκούσιο σταυρικό θάνατο, ἄλλο τόσο αὐτά περιφρονοῦνται ἀπό τούς πιστούς χριστιανούς, πού ἐπιλέγουν νά ἀκολουθήσουν τόν Χριστό.
Ἀλλά καί στήν Παλαιά Διαθήκη, ὁ προφήτης Ἱερεμίας λέει: «Ἔτσι λέγει ὁ Κύριος· ἄς μή καυχιέται ὁ σοφός γιά τή σοφία του, καί ἄς μή καυχιέται ὁ δυνατός γιά τή δύναμή του, καί ἄς μή καυχιέται ὁ πλούσιος γιά τόν πλοῦτο του, ἀλλά ὅποιος καυχιέται, ἄς καυχιέται μόνο γι' αὐτό, ὅτι δηλαδή κατανοεῖ καί γνωρίζει ἐμένα, ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Κύριος πού κάνει ἔλεος, δικαιοσύνη καί ὀρθοκρισία πάνω στή γῆ, διότι σέ αὐτά βρίσκεται τό θέλημά μου, λέγει ὁ Κύριος» [1].
Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ὁ κόσμος, δηλαδή τό κοσμικό πνεῦμα πού βρίσκεται μακριά ἀπό τόν Θεό καί γι΄ αὐτό προσκολλᾶται στά γήινα, περιφρονεῖ καί συχνά πολεμεῖ τούς χριστιανους, γιατί περιφρονοῦν αὐτά πού γιά τόν κόσμο εἶναι σημαντικά. Στήν ἐποχή μας μάλιστα, πού ὁ κἀθε ἄνθρωπος τείνει νά θεοποιήσει τόν ἑαυτό του, τίς ἐπιθυμίες του καί τά πάθη του, αὐτή ἡ ἀντίθεση γίνεται ὅλο καί πιό ἐμφανής, εἰδικά στίς δυτικές κοινωνίες, πού ἐξ ὁρισμοῦ θεωροῦνται ἀνεκτικές ἀπέναντι σέ ὅλες τίς θρησκείες. Ἔτσι, ἡ ἁμαρτία ἔχει γίνει μόδα καί καύχημα, καί ὁ Χριστός διώκεται παντοιοτρόπως, ὡς ὁ αἴτιος κάθε κακοδαιμονίας. Ἀλλά ἀκόμη καί σέ χριστιανικές χῶρες, δέν λείπουν οἱ δημόσιες ἐκφράσεις μίσους καί χλευασμοῦ ἡμῶν τῶν χριστιανῶν καί ὅσων πιστεύουμε.
Ἀλλά κι ἐμεῖς, παρ’ ὅλο πού βαπτιστήκαμε στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί μέ το Χρῖσμα ἔχουμε σφραγισθεῖ σταυροειδώς σέ ὅλο μας τό σῶμα, συχνά πέφτουμε στόν πειρασμό, καυχώμαστε γιά πολλά καί διάφορα, καί πολλές φορές ντρεπόμαστε δημοσίως ἀκόμα καί νά κάνουμε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ. «Ἄς μή ντρεπόμαστε τοῦτο τό σεμνό της σωτηρίας μας σύμβολο», μᾶς προτρέπει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «ἀλλά ἄς τόν περιφέρουμε ὡς τρόπαιο καί ὡς στέφανο νίκης, ἀφοῦ τά πάντα στήν ζωή μας τελοῦνται δι΄ αὐτοῦ. Ὅταν πρόκειται νά βαπτιστοῦμε, ὅταν τελοῦνται τά Ἄχραντα Μυστήρια καί καθαγιάζονται τά Τίμια Δῶρα, ὅταν κάποιος χειροτονεῖται, ἀλλά καί σε κάθε προσευχή ἤ ἱερή ἀκολουθία τῆς Ἐκκλησίας, παντοῦ τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ βρίσκεται καί προτάσσεται. Τόν χαράσσουμε ἐπίσης καί στά σπίτια, στίς θύρες καί στούς τοίχους, καί σφραγίζουμε τά μέτωπά μας, τόν νοῦ μας καί τό σῶμα μας ὁλόκληρο μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται καί σφραγίς τοῦ Θεοῦ, γιατί ὅπου καί ἄν σχηματισθεῖ, ἐπιχέει τήν χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί φυγαδεύει τούς πονηρούς δαίμονες» [2].
Γι’ αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς μή παρασυρόμαστε ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα, ἄς μή θαμπωνόμαστε ἀπό τά γήινα, τά φθαρτά καί ἐφήμερα, ἄς εἴμαστε περήφανοι ὄχι γιά τά δικά μας ἀποκτήματα ἤ ἐπιτεύγματα, τά ὁποῖα ἄλλωστε εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ σέ ἐμᾶς. Ἄς μήν καυχιόμαστε λοιπόν γιά τίποτα, παρά μόνο γιά τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ, κι ἄς ἔχουμε στό νοῦ καί στήν καρδιά μας τόν ὕμνο πού λέει: «Σταυρός ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας· Σταυρός βασιλέων τό κραταίωμα· Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα· Σταυρός ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα.». Ἀμήν.
π. Χ.Β.
------------------
* Γαλ. στ’ 11-18.
1. Ἱερ. θ΄ 23-24.
2. MPG 52.838.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου