Αδίκως υστερούμενος


Ψαλμὸς 22

1 Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει.
2 εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με,
3 τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
4 ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.
5 ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον.
6 καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Εμείς και ο κόσμος

Παρόλο που πολλοί από εμάς -σαν καλοί χριστιανοί - είμαστε τυπικοί στα καθήκοντά μας, τηρούμε τις εντολές του Θεού, τηρούμε τις διατεταγμένες νηστείες, εκκλησιαζόμαστε, δεν βλάπτουμε τους άλλους ανθρώπους κλπ, μας παρασέρνει συχνά το πνεύμα του κόσμου και ταυτιζόμαστε με αυτό, και νομίζουμε μάλιστα ότι πολλές από τις ιδέες ή τις πρακτικές που έχουμε υιοθετήσει είναι σωστές και χριστιανικές. Άλλο όμως το κοινωνικά αποδεκτό ως σωστό, και άλλο το χριστιανικό: σωστό π.χ. είναι να δώσεις τον κλέφτη στις Αρχές, χριστιανικό να κρύψεις από τις Αρχές τον φονιά του αδερφού σου.
Αφορμή για τα παραπάνω (και για τα επόμενα) μου έδωσε μια κυρία - παιδί της Κατοχής η ίδια όπως είπε - καθώς μοίραζα το αντίδωρο: -Πάτερ, τους 300 που μου κόψανε τη σύνταξη πρέπει να τους αγαπώ; Όταν της εξήγησα πως ο Χριστός παραγγέλλει να αγαπάμε και να ευεργετούμε τους εχθρούς μας*, απόρησε και πρόβαλλε αντιρρήσεις. Απόρησα κι εγώ με την απορία της.

Μια πανοπλία για τη νηστεία (και όχι μόνο)

Κατά την ανάγνωση του αποστολικού αναγνώσματος της Κυριακής της Τυρινής συνήθως περνάμε γρήγορα το πρώτο μέρος της περικοπής και εστιάζουμε την προσοχή μας στο δεύτερο, μιας που συνδέεται άμεσα με τη νηστεία και τα λοιπά. Εξάλλου εμείς είμαστε ηθικοί άνθρωποι, τηρούμε όσα περιγράφουν: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας» (Ρωμ 13, 12-14).

Σχεδίασμα αυτοκριτικής

Πόσο πραγματικοί χριστιανοί είμαστε και πόσο θρησκόληπτοι;
Μια ομιλία με λόγο κρυστάλλινο, που προσφέρει τροφή για πολλή (περί)σκεψη.





Theologie des icones - disputes theologiques du 16e siecle

Η Θεολογία των εικόνων στα πλαίσια του διαλόγου με τους Προτεστάντες τον 16ο αιώνα.
Ανάτυπο από τον Τόμο με τίτλο: «Φιλοτεχνία, αφιέρωμα εις τον Μητροπολίτην Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιον Παπάν», Αθήνα 2011.

(Πατήστε στον σύνδεσμο για εμφάνιση. Το κείμενο είναι στη Γαλλική)

p. Cherubin Veletzas, Theologie des icones - disputes theologiques du 16e siecle
(Texte en Francais; apuyez sur le lien suivant)
https://drive.google.com/file/d/0Bzyx-Q58fSg9N2Y4WGpNaG5LMFU/edit?usp=sharing



Γεμάτος ο κόσμος Λάζαρους, κι εμείς...


     Σε μια από τις παραβολές του Χριστού, ο πλούσιος ζητά από τον Αβραάμ να στείλει πίσω στη γη τον φτωχό Λάζαρο, ώστε οι αδερφοί του (πλούσιου) να πιστέψουν. Η απάντηση του Αβραάμ είναι πως τους αρκεί ο Νόμος και οι Προφήτες για να πιστέψουν στο Θεό και πως ακόμα κι αν αναστηθεί ο Λάζαρος δεν πρόκειται κάτι να αλλάξει. Εκεί τελειώνει η παραβολή. Απότομα. Δεν ξέρουμε τι έγινε μετά.