Εμείς και ο κόσμος

Παρόλο που πολλοί από εμάς -σαν καλοί χριστιανοί - είμαστε τυπικοί στα καθήκοντά μας, τηρούμε τις εντολές του Θεού, τηρούμε τις διατεταγμένες νηστείες, εκκλησιαζόμαστε, δεν βλάπτουμε τους άλλους ανθρώπους κλπ, μας παρασέρνει συχνά το πνεύμα του κόσμου και ταυτιζόμαστε με αυτό, και νομίζουμε μάλιστα ότι πολλές από τις ιδέες ή τις πρακτικές που έχουμε υιοθετήσει είναι σωστές και χριστιανικές. Άλλο όμως το κοινωνικά αποδεκτό ως σωστό, και άλλο το χριστιανικό: σωστό π.χ. είναι να δώσεις τον κλέφτη στις Αρχές, χριστιανικό να κρύψεις από τις Αρχές τον φονιά του αδερφού σου.

Αφορμή για τα παραπάνω (και για τα επόμενα) μου έδωσε μια κυρία - παιδί της Κατοχής η ίδια όπως είπε - καθώς μοίραζα το αντίδωρο: -Πάτερ, τους 300 που μου κόψανε τη σύνταξη πρέπει να τους αγαπώ; Όταν της εξήγησα πως ο Χριστός παραγγέλλει να αγαπάμε και να ευεργετούμε τους εχθρούς μας*, απόρησε και πρόβαλλε αντιρρήσεις. Απόρησα κι εγώ με την απορία της.

Μια πανοπλία για τη νηστεία (και όχι μόνο)

Κατά την ανάγνωση του αποστολικού αναγνώσματος της Κυριακής της Τυρινής συνήθως περνάμε γρήγορα το πρώτο μέρος της περικοπής και εστιάζουμε την προσοχή μας στο δεύτερο, μιας που συνδέεται άμεσα με τη νηστεία και τα λοιπά. Εξάλλου εμείς είμαστε ηθικοί άνθρωποι, τηρούμε όσα περιγράφουν: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας» (Ρωμ 13, 12-14).

Σχεδίασμα αυτοκριτικής

Πόσο πραγματικοί χριστιανοί είμαστε και πόσο θρησκόληπτοι;
Μια ομιλία με λόγο κρυστάλλινο, που προσφέρει τροφή για πολλή (περί)σκεψη.

Theologie des icones - disputes theologiques du 16e siecle

Η Θεολογία των εικόνων στα πλαίσια του διαλόγου με τους Προτεστάντες τον 16ο αιώνα.
Ανάτυπο από τον Τόμο με τίτλο: «Φιλοτεχνία, αφιέρωμα εις τον Μητροπολίτην Γέροντα Χαλκηδόνος Αθανάσιον Παπάν», Αθήνα 2011.

(Πατήστε στον σύνδεσμο για εμφάνιση. Το κείμενο είναι στη Γαλλική)

p. Cherubin Veletzas, Theologie des icones - disputes theologiques du 16e siecle
(Texte en Francais; apuyez sur le lien suivant)
https://drive.google.com/file/d/0Bzyx-Q58fSg9N2Y4WGpNaG5LMFU/edit?usp=sharing

Γεμάτος ο κόσμος Λάζαρους, κι εμείς...

     Σε μια από τις παραβολές του Χριστού, ο πλούσιος ζητά από τον Αβραάμ να στείλει πίσω στη γη τον φτωχό Λάζαρο, ώστε οι αδερφοί του (πλούσιου) να πιστέψουν. Η απάντηση του Αβραάμ είναι πως τους αρκεί ο Νόμος και οι Προφήτες για να πιστέψουν στο Θεό και πως ακόμα κι αν αναστηθεί ο Λάζαρος δεν πρόκειται κάτι να αλλάξει. Εκεί τελειώνει η παραβολή. Απότομα. Δεν ξέρουμε τι έγινε μετά.

Παράκληση

(κάντε κλικ επάνω στην εικόνα)

Το στάδιο ηνέωκται

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι για κάθε χριστιανό ευκαιρία πνευματικού αγώνα, ή μάλλον εντατικότερου πνευματικού αγώνα. Η νηστεία ως (εξ)άσκηση στην αυτοκυριαρχία, η προσευχή ως  πνευματική τροφή και ως σύνδεσμος με την πηγή της ζωής, η ενεργός συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας με πρώτο και καλύτερο την Θεία Ευχαριστία, δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση επιβεβλημένο κανόνα για κανέναν.