Ήρθε λοιπόν και το πολυπόθητο έτος 2000. Πανηγυρίσαμε, ελπίσαμε κι ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, είδαμε τη σαπουνόφουσκα του millenium να διαλύεται από τον κρότο των φωτεινών πυροτεχνημάτων και την επόμενη μέρα να κυλά όμοια με όλες τις προηγούμενες, σαν να μη συνέβη τίποτα. Τελικά ποια είναι η ουσία της προσδοκίας όλων των ανθρώπων; Όλοι πιστεύουν πως είναι η ελπίδα μιας νέας απαρχής που θα σημάνει την διόρθωση όλων αυτών των πραγμάτων που μας πληγώνουν και πονούν, μ’ έναν τρόπο που ωστόσο κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει.
Ως «αιρετικός», δεν θα στρέψω, όπως όλοι οι άλλοι, το βλέμμα μου και την ελπίδα μου στο άγνωστο κι απροσδιόριστο μέλλον που το ωραιοποιούμε με ουτοπικής φύσεως επιθυμίες, αλλά στο γνωστό και σίγουρο και αμετάβλητο παρελθόν, και μάλιστα στο μακρινό παρελθόν, 2000 περίπου χρόνια πριν. Γιατί πιστεύω πως το σημαντικότερο όλων, δεν είναι το αριθμητικό 2000, αλλά ο προσδιορισμός μ.Χ., μετά Χριστόν, η αναφορά δηλαδή στο πρόσωπο του Χριστού από όλους τους ανθρώπους, χριστιανούς και μη, ευρωπαίους, αμερικάνους, κινέζους και αφρικανούς! Και εκπληρώνεται έτσι διαρκώς, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, η μεγαλύτερη Προφητεία που ειπώθηκε για τον Χριστό, τα λόγια του δικαίου Συμεών, όταν την ημέρα της Υπαπαντής είπε πως εκείνο το νεογέννητο βρέφος θα είναι «σημείον αντιλεγόμενον» για όλα τα έθνη. Όχι απλά σημείο αναφοράς, αλλά σημείο αντιλεγόμενο, που θα συγκεντρώσει τις μεγαλύτερες διαφωνίες και τις ακρότατες εκτιμήσεις και τις διαρκέστερες ενασχολήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας.
