Ὁ σύνδεσμος τῆς εἱρήνης
(Γιά νά ἀκούσετε τό κήρυγμα, πατῆστε ἐδῶ)
Τήν περασμένη Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἐξήγησε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη μας, πού ἕνωσε καί συμφιλίωσε τήν γῆ μέ τόν οὐρανό, τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό. Εἶναι ἐπίσης τό θεμέλιο, πάνω στόν Ὁποῖο καλούμαστε νά οἰκοδομήσουμε τόν μέσα μας ἄνθρωπο. Σήμερα μᾶς λέει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς εἰρήνης μέ τούς ἀδελφούς μας: «Ἀδελφοί», λέει, «ἐγώ ὁ δεσμώτης γιά χάρη τοῦ Κυρίου σᾶς παρακαλῶ νά βαδίζετε ἐπάξια τῆς κλήσεως πού δεχτήκατε, μέ κάθε ταπεινοφροσύνη, μέ πραότητα καί μέ μακροθυμία· νά ἀνέχεστε ὁ ἕνας τόν ἄλλο μέ ἀγάπη, φροντίζοντας ἐπιμελῶς νά τηρεῖτε τήν ἑνότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τόν σύνδεσμο τῆς εἰρήνης. (Νά παραμένετε) ἕνα σῶμα καί ἕνα πνεῦμα, καθώς ἔχετε κληθεῖ σέ μία κοινή ἐλπίδα, ἕνας εἶναι ὁ Κύριος, μία πίστη, ἕνα βάπτισμα, ἕνας Θεός καί πατέρας ὅλων, ὁ ὁποῖος κυβερνᾶ ὅλους καί ἐνεργεῖ μέσα ἀπό ὅλους καί κατοικεῖ μέσα σέ ὅλους ἐσᾶς. Στόν καθένα ὅμως ἔχει δοθεῖ διαφορετικό χάρισμα, σύμφωνα μέ τό μέτρο τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ».
Ἀρχίζοντας ἀπό τήν τελευταία πρόταση, παρατηροῦμε ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ξεχωριστός, προικισμένος ἀπό τόν Θεό μέ διαφορετικά χαρίσματα, ἀνάλογα μέ τίς πνευματικές του δυνάμεις. Ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Χριστός μέ τήν παραβολή τῶν ταλάντων, σέ ἄλλον ἔδωσε ἕνα, σέ ἄλλον δύο καί σέ ἄλλον πέντε τάλαντα, ἐνῶ ἀνάλογες ἦταν καί οἱ προσδοκίες του ἀπό τόν καθένα. Τούτη ἡ ποικιλία δέν συνιστᾶ ἀδικία, ἀλλά ἐλατήριο ἑνότητας. Γιατί, ἄν εἴχαμε ὅλοι τά ἴδια χαρίσματα, ἐκτός τοῦ ὅτι δέν θά μπορούσαμε νά τά ἔχουμε ὅλα, τότε θά νιώθαμε αὐτάρκεις καί δέν θά εἴχαμε ἀνάγκη ὁ ἕνας τόν ἄλλο· ἐνῶ τώρα εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μεταξύ μας συνεργασία, ὅπως καί τῶν διαφορετικῶν μελῶν καί ὀργάνων τοῦ σώματός μας.
Καλούμαστε λοιπόν νά λειτουργοῦμε ἀπό κοινοῦ καί νά εἴμαστε συναρμοσμένοι στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποῖα εἶναι σῶμα Χριστοῦ [1], δηλαδή ζωντανός καί ἀθάνατος θεανθρώπινος ὀργανισμός. Μᾶς συνδέει ἡ μία κλήση τοῦ Θεοῦ, νά γίνουμε κληρονόμοι τῆς Βασιλείας του· ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα, ὁ ἕνας Θεός καί πατέρας ὅλων. Καί πάνω ἀπό ὅλα, μᾶς συνδέει ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἕνωσε τήν θεϊκή του φύση μέ τήν ἀνθρώπινη καί ἔκανε μέλος του κάθε ἄνθρωπο πού ἔζησε ἥ ζεῖ ἤ πρόκειται νά ζήσει πάνω στή γῆ. Στό πρόσωπό του συνυπάρχουν ὅλα τά στοιχεῖα τῆς ἑνότητας πού ἀναφέραμε, καί ἐπιπλέον ἡ εἰρήνη, ἡ καταλλαγή, ἡ ἀγάπη. Ὁ Χριστός, ἑπομένως, εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς εἰρήνης, τό θεανθρώπινο σῶμα του ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, μέλη τοῦ σώματός του εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καί ἐκεῖνοι πού ἀκόμα δέ Τόν ἔχουν γνωρίσει. Ἐμεῖς πάλι Τόν γνωρίσαμε καί κληθήκαμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε, νά γίνουμε δηλαδή συνειδητά μέλη τοῦ Χριστοῦ.
Φροντίδα μας καί ἀγῶνας ἐπιτακτικός, κατά τόν Ἀπόστολο, εἶναι ἡ τήρηση τῆς μεταξύ μας ἑνότητας, ἡ ὁποῖα ἀποτελεῖ δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπειδή δέν εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι, ἀλλά ὁ καθένας ἔχει διαφορετικά χαρίσματα, γιά νά διατηρηθεῖ ἡ ἑνότητα καί ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀπαραίτητο νά μήν ὑπερηφανευόμαστε γιά τά χαρίσματα ἤ γιά τά ἐπιτεύγματά μας, ἀλλά νά ἔχουμε ταπεινοφροσύνη. Εἶναι ἀνάγκη ἀκόμα νά ἔχουμε πραότητα, νά κρίνουμε μέ ἐπιείκεια τούς ἀδελφούς μας, νά ἀνεχόμαστε τίς ἀδυναμίες τους καί νά τούς στηρίζουμε· γιατί κι ἐμεῖς, ὡς ἄνθρωποι, δέν εἴμαστε τέλειοι καί συχνά πέφτουμε σέ μικρά ἤ μεγαλύτερα σφάλματα. Καί τέλος, νά συγχωροῦμε ὅσους τυχόν μᾶς ἔχουν βλάψει, σύμφωνα μέ τήν ἐπίκληση τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς: «... καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν...».
Μέ τόν τρόπο αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, θά μπορέσουμε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ νά διατηρήσουμε ἄρρηκτο τόν σύνδεσμο τῆς μεταξύ μας ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης· καί μακάρι νά κάνουμε πράξη τήν προτροπή τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἡ ἐν γένει διαγωγή καί βιοτή μας νά ἀποτελεῖ φωτεινό παράδειγμα γιά τόν κόσμο, πού διψᾶ γιά εἰρήνη, ἀποδοχή καί συγχώρηση, ὥστε νά ἀντλοῦμε ὅλοι ἀπό τήν ἀληθινή πηγή τῆς εἰρήνης, δηλαδή ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἀμήν.
Ἀρχίζοντας ἀπό τήν τελευταία πρόταση, παρατηροῦμε ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ξεχωριστός, προικισμένος ἀπό τόν Θεό μέ διαφορετικά χαρίσματα, ἀνάλογα μέ τίς πνευματικές του δυνάμεις. Ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Χριστός μέ τήν παραβολή τῶν ταλάντων, σέ ἄλλον ἔδωσε ἕνα, σέ ἄλλον δύο καί σέ ἄλλον πέντε τάλαντα, ἐνῶ ἀνάλογες ἦταν καί οἱ προσδοκίες του ἀπό τόν καθένα. Τούτη ἡ ποικιλία δέν συνιστᾶ ἀδικία, ἀλλά ἐλατήριο ἑνότητας. Γιατί, ἄν εἴχαμε ὅλοι τά ἴδια χαρίσματα, ἐκτός τοῦ ὅτι δέν θά μπορούσαμε νά τά ἔχουμε ὅλα, τότε θά νιώθαμε αὐτάρκεις καί δέν θά εἴχαμε ἀνάγκη ὁ ἕνας τόν ἄλλο· ἐνῶ τώρα εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μεταξύ μας συνεργασία, ὅπως καί τῶν διαφορετικῶν μελῶν καί ὀργάνων τοῦ σώματός μας.
Καλούμαστε λοιπόν νά λειτουργοῦμε ἀπό κοινοῦ καί νά εἴμαστε συναρμοσμένοι στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποῖα εἶναι σῶμα Χριστοῦ [1], δηλαδή ζωντανός καί ἀθάνατος θεανθρώπινος ὀργανισμός. Μᾶς συνδέει ἡ μία κλήση τοῦ Θεοῦ, νά γίνουμε κληρονόμοι τῆς Βασιλείας του· ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα, ὁ ἕνας Θεός καί πατέρας ὅλων. Καί πάνω ἀπό ὅλα, μᾶς συνδέει ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος ἕνωσε τήν θεϊκή του φύση μέ τήν ἀνθρώπινη καί ἔκανε μέλος του κάθε ἄνθρωπο πού ἔζησε ἥ ζεῖ ἤ πρόκειται νά ζήσει πάνω στή γῆ. Στό πρόσωπό του συνυπάρχουν ὅλα τά στοιχεῖα τῆς ἑνότητας πού ἀναφέραμε, καί ἐπιπλέον ἡ εἰρήνη, ἡ καταλλαγή, ἡ ἀγάπη. Ὁ Χριστός, ἑπομένως, εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς εἰρήνης, τό θεανθρώπινο σῶμα του ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, μέλη τοῦ σώματός του εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καί ἐκεῖνοι πού ἀκόμα δέ Τόν ἔχουν γνωρίσει. Ἐμεῖς πάλι Τόν γνωρίσαμε καί κληθήκαμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε, νά γίνουμε δηλαδή συνειδητά μέλη τοῦ Χριστοῦ.
Φροντίδα μας καί ἀγῶνας ἐπιτακτικός, κατά τόν Ἀπόστολο, εἶναι ἡ τήρηση τῆς μεταξύ μας ἑνότητας, ἡ ὁποῖα ἀποτελεῖ δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπειδή δέν εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι, ἀλλά ὁ καθένας ἔχει διαφορετικά χαρίσματα, γιά νά διατηρηθεῖ ἡ ἑνότητα καί ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀπαραίτητο νά μήν ὑπερηφανευόμαστε γιά τά χαρίσματα ἤ γιά τά ἐπιτεύγματά μας, ἀλλά νά ἔχουμε ταπεινοφροσύνη. Εἶναι ἀνάγκη ἀκόμα νά ἔχουμε πραότητα, νά κρίνουμε μέ ἐπιείκεια τούς ἀδελφούς μας, νά ἀνεχόμαστε τίς ἀδυναμίες τους καί νά τούς στηρίζουμε· γιατί κι ἐμεῖς, ὡς ἄνθρωποι, δέν εἴμαστε τέλειοι καί συχνά πέφτουμε σέ μικρά ἤ μεγαλύτερα σφάλματα. Καί τέλος, νά συγχωροῦμε ὅσους τυχόν μᾶς ἔχουν βλάψει, σύμφωνα μέ τήν ἐπίκληση τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς: «... καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν...».
Μέ τόν τρόπο αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, θά μπορέσουμε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ νά διατηρήσουμε ἄρρηκτο τόν σύνδεσμο τῆς μεταξύ μας ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης· καί μακάρι νά κάνουμε πράξη τήν προτροπή τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἡ ἐν γένει διαγωγή καί βιοτή μας νά ἀποτελεῖ φωτεινό παράδειγμα γιά τόν κόσμο, πού διψᾶ γιά εἰρήνη, ἀποδοχή καί συγχώρηση, ὥστε νά ἀντλοῦμε ὅλοι ἀπό τήν ἀληθινή πηγή τῆς εἰρήνης, δηλαδή ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἀμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου