Αρχή της Ινδίκτου (1η Σεπμτεμβρίου)

    Αγαπητοί χριστιανοί, καλή και ευλογημένη εκκλησιαστική χρονιά! Στην εποχή μας, βέβαια, το έτος αρχίζει την πρώτη Ιανουαρίου‧ τον καιρό, όμως, που αποκρυσταλλώθηκε ο λειτουργικός κύκλος της εκκλησίας, το έτος άρχιζε τον Σεπτέμβριο, και έτσι η γιορτή αυτή, η εκκλησιαστική δηλαδή πρωτοχρονιά, έχει παραμείνει στα βιβλία της εκκλησίας, κι όχι άσκοπα. Αν το καλοσκεφτούμε, ο ετήσιος κύκλος της καλλιέργειας της γης, και ειδικότερα του σιταριού, αρχίζει το φθινόπωρο και τελειώνει με την συγκομιδή, μέσα στο καλοκαίρι. Αλλά και οι διάφορες εργασίες και δραστηριότητες των ανθρώπων, ακόμα και σήμερα ξεκινούν το φθινόπωρο. Και το σημαντικότερο, τον Σεπτέμβριο αρχίζει η σχολική χρονιά, δηλαδή η διαδικασία της μάθησης και της γνώσης.
    Δράττει, λοιπόν, η αγία μας εκκλησία την ευκαιρία αυτή και την υιοθετεί, ως απαρχή της διδασκαλίας όλων των χριστιανών, και ξεδιπλώνει ενώπιόν μας όλη την αλήθεια της πίστεώς μας, με αφετηρία την σημερινή αφορμή. Και ενώ τα λειτουργικά μας βιβλία, το ιερό Ευαγγέλιο, ο Απόστολος, η Οκτώηχος, αρχίζουν την Κυριακή του Πάσχα, όπως θα έχουμε την ευκαιρία, πρώτα ο Θεός, να δούμε όταν έλθει ο κατάλληλος καιρός, το διδακτικό και κατηχητικό της έργο αρχινά σήμερα, αναπόσπαστα συνυφασμένο με την Θεία Ευχαριστία.

Κυριακή των Μυροφόρων

Ομιλία του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, Εἰς τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ εἰς τὰς μυροφόρους.

Έντονα και τώρα, όπως πάντα, κυριαρχούν στο νου μου τα θαύματα της Αναστάσεως και τα φοβερά θεάματα των μυστηρίων γεμίζουν με κατάπληξη την ψυχή μου. Γιατί η ατιμία γέννησε δόξα και το πάθος ανέβλυσε απάθεια στους ανθρώπους. Γιατί το ξύλο της τιμωρίας μάς γλίτωσε από την δουλεία του ξύλου, και τα καρφιά ανέσκαψαν την πολύρριζο αμαρτία. Γιατί το αγκάθινο στεφάνι ανέτρεψε την καθολική κατάρα και ο επονείδιστος σταυρός απήλλαξε τον κόσμο από την ντροπή. Γιατί η πλευρά που τρυπήθηκε από τη λόγχη έγινε πύλη ενός κόσμου μυστηρίων και ο τριήμερος τάφος απεδείχθη οίκος ζωής. Γιατί ο τελώνης εξέφρασε τα δόγματα της θεολογίας και ο άγγελος έσπειρε στις ψυχές των γυναικών τα χαρμόσυνα λόγια.

Ν. Λυγερός, Ο αγώνας της Εκκλησίας της Κρήτης για τον Ελληνισμό

Ο αγώνας της Εκκλησίας της Κρήτης για τον Ελληνισμό

Ν. Λυγερός

Η Εκκλησία της Κρήτης για τον Ελληνισμό δίνει αγώνα σε καθημερινή βάση και το παράδειγμά της είναι εντυπωσιακό αυτές τις ημέρες όπου όλοι περιμένουν από όλους για να δουν μια εξέλιξη στην κατάστασή τους. Σε αυτό το πλαίσιο, πρωτοστατεί ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος με το επιτελείο του. Διότι παίρνει ξεκάθαρη θέση στα εθνικά θέματα, δίνει το σημείο αναφοράς σε όλους τους πιστούς και βέβαια δεν κρύβεται πίσω από μια διπλωματία που φοβάται την ιδεολογική προσέγγιση. Έτσι η Εκκλησία της Κρήτης ανεβαίνει στις επάλξεις κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη κι όχι μόνο για τα εκκλησιαστικά θέματα. Έχει πάρει παραδειγματική θέση τόσο για το θέμα της ΑΟΖ όσο και για το Σκοπιανό, κι αυτό σημαίνει πολλά ειδικά στην περιοχή που έχει παίξει ένα ιστορικό ρόλο για την Μακεδονία και θα παίξει ένα στρατηγικό ρόλο για τα ενεργειακά. Όμως ο ρόλος της Εκκλησίας της Κρήτης δεν περιορίζεται στο γεγονός ότι παίρνει θέση για μερικά θέματα αφού είναι ικανή να πάρει πρωτοβουλίες και να προωθήσει εθνικά θέματα την ώρα που άλλοι το αποφεύγουν γιατί κοιτούν αποκλειστικά τα συμφέροντά τους στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δίχως να δίνουν σημασία στον Ελληνισμό και στη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει για να αλλάξει τα δεδομένα. Κατά συνέπεια η συνοχή της σκέψης της Εκκλησίας της Κρήτης αποτελεί φάρο για το νησί που θα παίξει ένα κομβικό ρόλο για τις εξελίξεις της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με τη στρατηγική της όλης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Πηγή: www.lygeros.org/articles.php?n=42856&l=gr

Τό προπατορικό ἁμάρτημα

Εἶναι σέ ὅλους γνωστό τό παράδειγμα τῆς μητέρας, πού γιά νά προστατέψει τό μονάκριβο βρέφος της ἀπό τόν κίνδυνο ἐγκαύματος φέρνει προσεκτικά τό χέρι του πάνω σέ μιά χλιαρή ἑστία. Τοῦτο τό τέχνασμα προέρχεται ἀπό τήν ἄπειρη ἀγάπη της καί τήν ἀγωνία γιά ἐκεῖνο· γιατί δέν ἀντιλαμβάνεται τόν κίνδυνο κι ἐπειδή, ὅσες φορές τοῦ εἶπε «Μή ἐκεῖ, ντζίζ!», ἐκεῖνο, ὡς παιδί, τό ἐκλαμβάνει ὡς παιγνίδι καί τείνει τό χέρι. Καί πάλι, τρέμει καί μόνο στήν ἰδέα ὅτι μπορεῖ ἐκεῖνο νά διαφύγει τῆς προσοχῆς της καί, μέσα στήν ἀθωότητά του, νά βάλει τό χέρι του στή φωτιά.


Αὐτός της ὁ φόβος εἶναι πέρα γιά πέρα ἀληθινός γιατί γνωρίζει, κι ἄν ἀκόμα δέν μπορεῖ νά τό διατυπώσει σωστά, ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται αὐτεξούσιος καί δέν τοῦ ἀρκεῖ ἡ πληροφορία ὅτι κάτι τοῦ εἶναι ἐπιβλαβές, ἀλλά θέλει καί νά τό δοκιμάσει. Γιατί ἐκ τῆς γεύσεως ἔρχεται ἡ γνώση τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Καί ἡ ἐπιθυμία γιά γνώση γεννᾶ τήν παρακοή. Αὐτή ἡ ταυτόχρονη μέ τήν γέννηση κάθε ἀνθρώπου ροπή, νά θέλει σέ χρόνο ἀνύποπτο νά κάνει αὐτό τό ὁποῖο τόσο ἡ πληροφορία ὅσο καί ἡ λογική πού διαθέτει διακρίνουν ὡς κακό, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα.


Κι ὅταν λέμε ὅτι τό προπατορικό ἁμάρτημα ἐξαλείφεται μέ τό Βάπτισμα, δέν ἐννοοῦμε τίποτα γιά χρέη κι ἐνοχές, ἀλλά αὐτό: ὅτι ἀποτασσόμαστε τόν σατανᾶ σύν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, μέ πρώτη καί καλύτερη τήν παρακοή· καί συντασσόμαστε μέ τόν Χριστό, μέ τό ἀρχέτυπο τῆς ὑπακοῆς, καί βαπτιζόμαστε στήν τριήμερο ταφή καί στήν Ἀνάσταση τοῦ κυρίου. Θέτουμε, δηλαδή, τό αὐτεξούσιο στήν ὑπηρεσία τοῦ ἀγαθοῦ.

Ευκολότερο είναι να αφανιστεί ο ουρανός και να διαλυθεί η γη, παρά να πάθει κάτι η Εκκλησία. (Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

O Καλός Ποιμήν. Τοιχογραφία από την κατακόμβη (2ος-5ος αι.) της Αγ. Πρισκίλλας  στη Ρώμη. Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από την wikipedia.

«Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» [1]. Ποιος ποιμένας στέλνει τα πρόβατα μέσα στους λύκους; Αλλά όταν δει τον λύκο ο ποιμένας, συγκεντρώνει τα πρόβατα· ενώ ο Χριστός το αντίθετο έκανε· τα πρόβατα στους λύκους απέστειλε και δεν φαγώθηκαν από τα θηρία τα πρόβατα, αλλά οι λύκοι μετακινήθηκαν στην ημερότητα των προβάτων. Και για να μην λένε εκείνοι «Πρόβατα είμαστε, και μάς στέλνεις τροφή στους λύκους και τραπέζι στα θηρία;», με μια λέξη περιέβαλε την διάνοιά τους. Δεν είπε «Πηγαίνετε», γιατί δεν τους έστελνε χάρη στη δική τους δύναμη· αλλά «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς». Ασθενείς εμείς· αλλά δυνατός αυτός που μάς στέλνει.

-Και ποιος είσαι συ;

Γιατί ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες;

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εἰς ἀδριάντας, Ὁμιλία πρώτη, PG 49.23 εξ.

Έχετε ακούσει πολλούς να αναρωτιούνται τα εξής: Γιατί άραγε ο τάδε, παρ' όλο που είναι μετριοπαθής και επιεικής άνθρωπος, καθημερινά σύρεται στα δικαστήρια από κάποιον άλλο παράνομο και πονηρό και υποφέρει μύρια δεινά, και γιατί ο Θεός το επιτρέπει; και για ποιόν λόγο άλλος, αφού συκοφαντήθηκε, πέθανε με άδικο τρόπο; Ο δείνα, λένε, πνίγηκε στη θάλασσα, άλλος τσακίστηκε στον γκρεμό· και πολλούς αγίους έχουμε να αναφέρουμε, σύγχρονούς μας και προγενέστερους, που υπέμειναν πολλές και διάφορες θλίψεις. […]

τῶν ἀγγέλων οὗτος διέστηκεν ὁ χορὸς τῶν ἐπὶ γῆς ᾀδόντων καὶ λεγόντων· Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ͵ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη. ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ὑπόμνημα εἰς τόν ἄγιον Ματθαῖον τόν εὐαγγελιστήν, Ὁμιλία ξη’, PG 58.643 εξ.

Τίποτα δεν ωθεί τόσο την κεφαλή και την οδηγεί στον γκρεμό· τίποτα δεν προξενεί με τέτοιο τρόπο να χάσουμε τα μέλλοντα, όσο η προσήλωση σε τούτα τα πρόσκαιρα. Και τίποτα δεν προξενεί την απόλαυση και τούτων και εκείνων, όσο από όλα να προτιμάμε εκείνα. «Ζητεῖτε γὰρ»͵ λέει ο Χριστός͵ «τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ͵ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Και παρ’ όλο που αν δεν είχαμε την προσοχή μας σε αυτό, δεν έπρεπε ούτε αυτά να επιθυμούμε· τώρα όμως λαμβάνοντας εκείνα, προσλαμβάνουμε και αυτά. Και ούτε με αυτόν τον τρόπο πείθονται κάποιοι, αλλά μοιάζουν με λίθους αναίσθητους, και επιδιώκουν τις σκιές της ηδονής.

Γιατί, τί είναι γλυκύ στον παρόντα βίο; και τί τερπνό; Διότι θέλω με πολύ θάρρος να κάνω διάλογο μαζί σας σήμερα· αλλά κάντε υπομονή, για να μάθετε ότι αυτός ο βίος που μοιάζει καταπιεστικός και επαχθής, των μοναχών λέω και των εσταυρωμένων, είναι πολύ γλυκύτερος και ποθεινότερος από τούτον που φαίνεται ευχάριστος και απαλώτερος. Και μάρτυρες αυτού είστε σείς, που πολλές φορές ζητήσατε να πεθάνετε, μέσα στις περιστάσεις και στις αθυμίες που σάς είχαν κυριεύσει, κι εκείνους μακαρίσατε που είναι στα όρη και στις σπηλιές, που δεν έχουν παντρευτεί και ζούνε τον απράγμονα βίο, και άλλους που ξημεροβραδιάζουν στις τέχνες, άλλους στο στράτευμα, άλλους δε που ζούνε απλά και όπως έτυχε, και επάνω στην [θεατρική] σκηνή και στους χορούς. Διότι κι από εκεί, κι αν ακόμα νομίζουν ότι αναβλύζουν μύριες ηδονές και πηγές ευφροσύνης, γεννιούνται ωστόσο μύρια και πικρότερα βέλη. Γιατί, αν κάποιος κυριευθεί από έρωτα για καποιο από τα κορίτσια που χορεύουν εκεί, θα υποστεί ταλαιπωρίες χειρότερες από μύριες εκστρατείες και εξορίες, ζώντας χειρότερα από κάθε πόλη σε πολιορκία.