Ψηφίζω Άνθρωπο!



Κάποτε ο Διογένης τριγυρνούσε στην Αθήνα, μέρα μεσημέρι, κρατώντας ένα αναμμένο φανάρι. -Τι το θες το φανάρι; τον ρώτησαν -Αναζητώ άνθρωπο, απάντησε ο κυνικός φιλόσοφος.

Άνθρωποι δίχως ανθρωπιά έχουμε καταντήσει, ανθρωπόμορφες ατομοκεντρικές μονάδες, η κοινωνία μας συνοθύλευμα αλληλοαντικορουόμενων συμφερόντων, όπου ο κάθε «άλλος» είναι ο εχθρός μου, ο κλέφτης, ο λωποδύτης, κι εγώ ο «καλός» Μακιαβέλι, που στο βωμό του βραχύβιου συμφέροντός μου θυσιάζω ακόμα και την μάνα μου και τα παιδιά μου. Άνθρωπος πουθενά;

«Πολιτικόν ζῶον» ο άνθρωπος, κατά Αριστοτέλη, που προτάσσει το κοινό καλό, αυτό της Πόλεως, έναντι του δικού του συμφέροντος. Πολιτικά ζωντόβολα οι απαρτίζοντες τον θίασο των κομματικών μηχανισμών (η λέξη «πολιτικών» δεν τους αρμόζει) που μεταχειριζόμενοι κάθε πανουργία προσπαθούν να εκμαιεύσουν την «ψήφο» (= γνώμη, βούληση) των ζώων της «πολιτικής (= κομματικής) βάσης», τάζοντας ικανοποίηση των ακόρεστων ορέξεών της. Λάθος, λάθος, λάθος.

Ποιον να εμπιστευτείς; Αφού δεν εμπιστεύεσαι, αδερφέ, ούτε τον εαυτό σου, τον αδερφό, τον συγγενή, τον «φίλο»... θα εμπιστευτείς τα κόμματα; ποια; αυτά που ευθύνονται για την κατάντια της χώρας, για τις μίζες, τους κρυφούς δανεισμούς, για την ψευτιά και την αδικία; μήπως αυτά που διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους εναντίον των «μνημονίων» και μόλις ήλθαν στην εξουσία ανέτρεψαν τις εξαγγελίες τους; μήπως εκείνους που ζήτησαν το όχι, ήλπιζαν σε ναι και έπραξαν ναι; μήπως, μήπως, μήπως... ; μήπως τους νοσταλγούς του φασισμού; μήπως τους ευθυνόφοβους επικριτές των πάντων; Όλοι τους βρίσκονται στον ίδιο παρονομαστή: την ακόρεστη επιθυμία για εξουσία, με κάθε κόστος (για τον λαό, οι ίδιοι έχουν την καβάντζα τους). Ακόμα και οι αντιεξουσιαστές, τη δική τους εξουσία θέλουν να εγκαθιδρύσουν.

Κι εμείς, αφιονισμένοι από τις ψευδείς υποσχέσεις και από τα κούφια λόγια τους, αγόμαστε και φερόμαστε από τις δικές μας επιθυμίες και ψηφίζουμε εκείνον που κάθε φορά θεωρούμε (ή ελπίζουμε) ότι θα τις ικανοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο. Χρήματα θέλουμε, άνεση, καλοπέραση, τη βολή μας. Και ας ψοφήσουν όλοι οι άλλοι, οι «κακοί» του μικρόκοσμού μας. Γιαυτό τούς κατακρίνουμε όλους, και συνάμα κοιτάμε πώς να εκμεταλλευτούμε τους πάντες προς όφελός μας.

Γι αυτό και επιλέγω να απέχω από τις εκλογές. Όχι από πολιτική αδιαφορία (ας μη βιαστούν οι τυχόν επικριτές), αλλά από ευαισθησία και ενδιαφέρον. Για τον άνθρωπο. Για τον αδερφό, που είναι ο κάθε άνθρωπος, ο ξένος, ο ζητιάνος, ο αλλοεθνής, ο εγκληματίας. Γιατί την αλλαγή στη ζωή μας δεν την φέρνει κανένας πολιτικός, κανένα κόμμα, καμιά παράταξη, κανένας νόμος, κανένας πακτωλός χρημάτων, καμιά «δικαιοσύνη» που φορά τα γυαλιά του συμφέροντος: χρήματα και πολιτική επιρροή. Γιατί απλά δεν μπορούν από μόνοι τους. Γιατί άμα δεν πετάξουμε στα σκουπίδια τη σαπίλα που μάς διέπει (και την οποία έχουμε αγαπήσει υπέρμετρα), αν δεν αλλάξουμε εμείς και άμα δεν προσπαθήσουμε να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Αν το τολμήσουμε (γιατί θέλει αυταπάρνηση), τότε δεν έχουμε ανάγκη τα κόμματα ούτε τους πολιτικούς ούτε τις σάπιες δομές του συστήματος. Το σύστημα έγινε για να διαιωνίζει την αδικία (νταξ, και για να καταστέλλει φαινόμενα κραυγαλέας παρανομίας, όπου άλλο το νόμιμο και άλλο το δίκαιο). Η δικαιοσύνη, που όλοι δηλώνουμε ότι επιθυμούμε, δεν επιβάλλεται, αλλά βγαίνει από μέσα μας. Εφόσον βέβαια υπάρχει. «Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά, μα η υποταγμένη μας καρδιά» (Ν. Άσιμος).

Ευτυχώς, υπάρχουν Άνθρωποι. Λίγοι ίσως, αρκετοί πάντως ώστε να μην απελπίζομαι. Είναι εκείνοι που αναζητούν τον άνθρωπο, που χωρίς να φαίνονται μεγαλουργούν με τα μικρά. Είναι εκείνοι που οι τσέπες τους είναι συνήθως αδειανές, μα οι καρδιές τους πλημμυρίζουν. Είναι αυτοί που συνήθως δεν τους πιάνει το μάτι μας ή τους βλέπει στραβά, επικριτικά. Δεν ανήκουν στους διάσημους, ούτε στους έχοντες και κατέχοντες, ούτε συμφύρονται με τους ισχυρούς, ούτε ταιριάζουν με τους «καθώς πρέπει», ούτε φοβούνται τον πόνο ή τη δυστυχία του κόσμου, κι ας ζουν μέσα στον κόσμο. Και προπαντός, δεν συμβιβάζονται με ημίμετρα και δεν τρέχουν ξοπίσω από αυταπάτες.

Ψηφίζω Ανθρώπους. Τους μικρούς, που ο Μέγας εξελέξατο για να ξεφτιλίσει τους τρανούς. Τώρα και πάντα.


π. Χερουβείμ Βελέτζας
Απλά και Ορθόδοξα



Ακούστε και αυτό:
Νικόλας Άσιμος - Το Φανάρι του Διογένη

Είπα κι εγώ ν’ αλλάξω ζωή, ν’ αρχίσω καινούργιο παιχνίδι
Το ‘ξερα πριν κρατούσα γυμνή κι αγνή την καρδιά στο λεπίδι
Και δεν την είδα την πρώτη ελπίδα, να γίνει σπέρμα, να σαρκωθεί.

Στο φανάρι του Διογένη
Κάθεται ένας νιος και περιμένει
Μην το γκρεμίσουν, κι ας τον νομίσουν φονιά
Που ‘χει τόσο ευαίσθητη καρδιά.
Πια δεν γυρνάνε τα χρόνια πίσω βοριά
Νιε μου το φανάρι δεν 'φελά.

Έτσι κι εγώ θα ψάξω να βρω, βουνίν, φορεσιάν και ντουφέτσι
Με δίχως θυμόν και δίχως μιλιάν, ταφήν να πληρώσω του κλέφτη
Των δεσποτάδων, κυβερνητάδων, χοντροτζεπάδων και δικαστών.

Άλλος μασάει, κι άλλος σωπαίνει
Κι ο σκυφτός λαός να περιμένει
Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά
Μα η υποταγμένη μας καρδιά
Μ’ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές
Ψάχνεις γι’ ανυπόταχτες ματιές.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...